AXMET MΠΟYXAPI Aπό τις πολεμικές ανταποκρίσεις στη Γιουροβίζιον!

Στρίβει τσιγάρο, το ανάβει και κοιτάζει χαμογελώντας το πολύχρωμο πλήθος των
δημοσιογράφων και των φαν που παρακολουθούν τις πρόβες των «σταρ» οι οποίοι
συμμετέχουν στη Γιουροβίζιον. «Τρία χρόνια στην Καμπούλ, κάθε βράδυ που έπεφτα
για ύπνο ήμουν έτοιμος να ξυπνήσω μέσα στη νύχτα από τους θορύβους των
εκρήξεων και να πάω να τραβήξω με την κάμερα», λέει ο Αχμέτ Μπουχαρί,
πολεμικός εικονολήπτης που από το 2001 δουλεύει και ζει στο Αφγανιστάν.

«Νιώθω τόσο περίεργα που είμαι εδώ και καλύπτω τη Γιουροβίζιον. Τις πρώτες
ημέρες στην Κωνσταντινούπολη έπρεπε να συνηθίσω τον εαυτό μου να μην περιμένει
εκρήξεις μέσα στη νύχτα. Έχει τόσα φώτα, τόσα διαφορετικά χρώματα, τόση
οργάνωση εδώ στη Γιουροβίζιον. Στο Αφγανιστάν έχει σκοτάδι, δεν έχει φώτα.
Εκεί δεν βλέπω γυναίκες και άντρες να δουλεύουν μαζί. Δεν βλέπω καθόλου
γυναίκες, γιατί όταν κυκλοφορούν στους δρόμους φοράνε την μπούργκα. Δεν έχει
ούτε σταρ ούτε μέρη για να ακούσεις μουσική. Με τους Ταλιμπάν δεν είχε καν
μουσική», λέει ο Αχμέτ και η φωνή του σβήνεται από το τραγούδι της Εσθονίας…
«Όταν ήρθαν οι Ταλιμπάν οι τραγουδιστές έφυγαν από το Αφγανιστάν και όσοι δεν
τα κατάφεραν τους σκότωσαν. Ακόμα και κάποιο μνημείο που υπήρχε στην Καμπούλ
προς τιμήν ενός γνωστού Αφγανού μουσικού, το κατέστρεψαν».

«Μια ολόκληρη γενιά έχει μεγαλώσει εκεί χωρίς να ξέρει τι είναι τραγουδιστής.
Γι’ αυτούς είναι κάτι σαν μακρινή ιστορία. Μια φορά, ένας ηλικιωμένος που
έπαιζε παλιά στη στρατιωτική ορχήστρα έβαλε τα κλάματα, όταν τον ρώτησα πώς
ήταν τα πράγματα τότε που υπήρχε μουσική. Είμαι ευχαριστημένος που είμαι εδώ,
είναι τόσο μεγάλη η αλλαγή, τόσο ήσυχη η δουλειά. Δεν φοβάμαι να κάνω ένα
βήμα, μήπως πέσω σε νάρκη», λέει ο Αχμέτ και στρίβει και άλλο τσιγάρο. Το
φθινόπωρο θα ξαναφύγει για την Καμπούλ. Ο πόλεμος, άλλωστε, τον ακολουθεί από
τη γέννησή του. Δύο μήνες μετά τη γέννησή του στο Βόρειο Αφγανιστάν οι γονείς
του, τουρκμενικής καταγωγής, έφυγαν για το Πακιστάν για να γλιτώσουν από τους
Σοβιετικούς. «Από τότε, όπου και να πήγα είχε πόλεμο. Νιώθω τόσο περίεργα εδώ…».