ANAΛΩΣIMA Σπιτικό μπαμπού

Στο κομπιούτερ τα παιδιά μου παίζουν ένα παιχνίδι με φανταστικά σπίτια, που τα
φτιάχνεις όπως θέλεις και ύστερα φροντίζεις τους κατοίκους τους. Πρέπει να
ταΐζεις ας πούμε το χρυσόψαρο και να βγάζεις βόλτα τον σκύλο ή να ποτίζεις τις
γλάστρες. Το αποτέλεσμα είναι ότι δεν τους μένει καθόλου καιρός να ποτίσουν
τις δικές μας γλάστρες ή να βγάλουν βόλτα τον αληθινό μας σκύλο. Ευτυχώς, δεν
έχουμε χρυσόψαρο. Οι γλάστρες μας πάλι προσαρμόστηκαν και μεγαλώνουν με γάλα
από τα φλιτζάνια και με καφέ. Μόνο το μπαμπού αντέδρασε σ’ αυτήν τη διατροφή
και πήρε να κιτρινίζει. Ένα απίθανο, στριφογυριστό μπαμπού, που μου το είχαν
φέρει «για τύχη». Τύχη θα ήταν να μπορεί να φθάνει μόνο του στη βρύση. Χθες τη
νύχτα, μετά το ασπρόμαυρο πάντα που είδα στην εφημερίδα να με κοιτάζει
πεινασμένο, επειδή έχει ξεμείνει στην πατρίδα του από μπαμπού, ονειρεύτηκα ότι
χτύπησε το κουδούνι μου και έψαχνε το σπίτι για φαγητό. Ανακάλυψε το
κιτρινισμένο μπαμπουδάκι εσωτερικού χώρου και το πήρε λίγο στα χέρια του, με
κοίταξε επιτιμητικά που το είχα παραμελήσει και ύστερα το καταβρόχθισε.
Συνέχισε να ψάχνει και βρήκε κάτι καλάθια διακοσμητικά που είχα αγοράσει, «τι
τα θέλεις εσύ αυτά», μου είπε, τα έφαγε. Πήγε στη βεράντα, έφαγε τις
πολυθρόνες από μπαμπού, το τραπεζάκι από ρατάν και το ανάκλιντρο από
υδροϋάκινθο. Συνέχισε με τις ψάθινες βιβλιοθηκούλες και όταν έβγαλε από την
ντουλάπα την ψάθα της θάλασσας και την έφαγε σαν μαρουλόφυλλο, έβαλα τις φωνές
και ξύπνησα. Τι εφιάλτης! Ήμουν κάθιδρη φυσικά. Πέρασε μία ώρα ώσπου να θυμηθώ
ότι δεν έχω ανάκλιντρο από υδροϋάκινθο. Πάλι καλά.