Στου κουφού την πόρτα…

Μα, δεν ακούνε; Καθόλου; Δεν έχουν συναίσθηση του ορθού και του φάλτσου οι
άκριτοι «κριτές» τού ριάλιτι «Fame story»; Ακούνε, φερ’ ειπείν, μια επίδοξη
αοιδό να εκτελεί (με όποιο… όπλο μπορεί) τη «Ζαΐρα» και να κάνει άπειρα
φάλτσα, ενώπιον του τηλεοπτικού κοινού, και αναφωνούν εν χορώ: «Ήσουν
υπέροχη»! Ακούνε άλλον επίδοξο αοιδό να αποδίδει – συμπαθητικά, είναι η
αλήθεια – το «Hotel California» και του λένε με ύφος: «A, δεν ήσουν καλός»!
Περί γούστου… κολοκυθόπιτα. Αλλά περί φάλτσου, ας ανοίξουν και λίγο τα αυτιά
τους, που κάνουν τους επαγγελματίες. Τι φταίνε οι τηλεθεατές, και να ακούνε τα
φάλτσα, και να τους θολώνουν το κριτήριο (περί φάλτσου);

…η αλήθεια βροντά

Και δεν είναι μόνον τα φάλτσα που βροντούν… δυνατά στο εν λόγω ριάλιτι.
Είναι και τα στημένα «παιχνίδια» επιδοκιμασίας και αποδοκιμασίας, που ο
θεόπνευστος σκηνοθέτης δεν φρόντισε καν να καλύψει (σε μια κρίση ειλικρίνειας,
σαρκασμού ή αφέλειας;). Κι έτσι είδαμε τον «εμψυχωτή κοινού» να κουνά σαν
τρελός τα χέρια του και να δίνει σήμα στο κοινό, εκεί, στο στούντιο, για να
αποδοκιμάσει, σε μια επίδειξη… αυθόρμητης αντίδρασης. Όσο… αυθόρμητη ήταν
και η αποδοκιμασία της κακομοίρας της Καλομοίρας (σταρ χνουδάτης του «Fame
story»), μετά το… νιαούρισμα του «Ένα πρωινό» (μα, ποιος τα διαλέγει αυτά τα
τραγούδια;). Τόσο στημένα και απροκάλυπτα δεν θα ‘χουν ούτε fame ούτε story.
Δεν σηκώνεται έτσι η τηλεθέαση. Με στημένες απο- ή επιδοκιμασίες, για να
‘χουμε να λέμε μετά στο κομμωτήριο…