O «νέος» είναι αλλιώς

Ευτυχώς. Πάνω που πάμε να απελπιστούμε με το «νέο» ελληνικό τραγούδι και τους
νέους τραγουδιστές, κάτι, νέο, κινείται για να δώσει – ξανά – ελπίδα. Πάνω που
νομίζει κανείς ότι για το «νέο» στο ελληνικό τραγούδι θα πρέπει να αρκεστούμε
(φευ) στο πολύ παλιό «νέο» Κότσιρας ή στο παλιό «νέο» Χατζηγιάννης, άντε και
στο επίσης παλιό «νέο» Ρέμος ή να υποστούμε τον λαϊκο-πόπ πολτό των ριάλιτι…
τραγουδιστών, κάποιος νέος – πράγματι – τραγουδιστής, με νέα – πράγματι –
ματιά, καταφέρνει να σηκώσει το κεφάλι μέσα από τον βούρκο της ελληνικής
δισκογραφίας. Ευτυχώς. Γιατί μας θυμίζει πως ακόμη κάτι ζωντανό υπάρχει σ’
αυτόν τον βούρκο, που μετράει το τραγούδι με λογιστικά – και μόνο – μέτρα και
σταθμά. Να, όπως πρόσφατα οι ενδιαφέροντες Αργυρώ Καπαρού και Ζακ Στεφάνου. Ή
όπως – ακόμη περισσότερο – ο νέος Γιάννης Μαθές, που «φρεσκάρισε» εντυπωσιακά
τα τραγούδια του Γιάννη Σπανού και με νέα, ενδιαφέρουσα (κατά κύριο λόγο),
ενορχήστρωση μας τα έδωσε πίσω ολοκαίνουργια πάνω στις ερμηνείες του και τη
«φρέσκια» φωνή του. Και δη από τη δισκογραφική Legend, που δεν μας είχε
συνηθίσει σε τέτοια ξεπετάγματα και από έναν παραγωγό με ιστορία, τον Γιώργο
Μακράκη, ο οποίος έμοιαζε να έχει, εσχάτως, λίγο «καθήσει» (ως προς το
αισθητήριό του). Ας ακούσουν οι σουξεδιάρηδες των ριάλιτι και οι παλιοί «νέοι»
προσεκτικά πίσω από τους φθόγγους του Γιάννη Μαθέ στο άλμπουμ «Ανάσα της ζωής
μου γίνε». Εκεί, βαθιά μέσα, που κάτι ακόμη – ευτυχώς και επιτέλους! –
συγκινείται την ώρα που τραγουδάει. Κάτι θα μάθουν. Γιατί το τραγούδι – πόσοι
και πόσοι το έχουν ξεχάσει… – είναι KAI συγκίνηση.