ΓNΩMH Όμηροι των οπαδών τους

H πόλωση και ο φανατισμός που καλλιεργούνται συστηματικά στον ελληνικό
αθλητισμό και κυρίως οι κόντρες μεταξύ των δύο αιωνίων (δεν φταίει σε τίποτε
γενικότερα ο αθλητισμός) έχουν φοβίσει και τους ίδιους τους παίκτες.

Σε λίγες ημέρες ο Φραγκίσκος Αλβέρτης και ο Δημήτρης Παπανικολάου θα είναι
μαζί με τον Χρήστο Χαρίση και τον Παναγιώτη Λιαδέλη στην πρώτη συγκέντρωση της
εθνικής ομάδας και θα τα λένε παρέα. Τα παιδιά δεν έχουν να χωρίσουν τίποτε
και οι περισσότεροι είναι και φίλοι.

Δυστυχώς όμως ο φόβος μήπως τους παρεξηγήσουν οι… δικοί τους οπαδοί τούς
κάνει σχεδόν να μην ανταλλάσσουν δυο κουβέντες και μια χειραψία για
συγχαρητήρια στο γήπεδο.

Ο Δημήτρης Παπανικολάου είναι σχεδόν σίγουρο ότι στο παιχνίδι της Κυριακής
στον Κορυδαλλό ήθελε να πάει να χαιρετήσει τον – επί 7 χρόνια – συμπαίκτη του
στον Ολυμπιακό Μίλαν Τόμιτς και να του ευχηθεί καλή επιτυχία στον νέο του
ρόλο. Δεν το έκανε, αφού το ματς ήταν τηλεοπτικό και θα τον έβλεπαν τα…
καλόπαιδα (που έτσι και αλλιώς δεν τον έχουν χωνέψει ιδιαίτερα από την πρώτη
στιγμή).

Την ώρα της βράβευσης του Τόμιτς από τον Ολυμπιακό για τις επιτυχίες του ως
παίκτη, οι αθλητές του Παναθηναϊκού δεν σταμάτησαν – ως όφειλαν τιμής ένεκεν
στον πρώην συναθλητή τους – το ζέσταμα αφού κάποιοι «πράσινοι» φαν της εξέδρας
(που θα παρακολουθούσαν από την τηλεόραση το παιχνίδι) θα το θεωρούσαν εσχάτη
προδοσία. Άλλωστε, την ίδια ώρα οι άλλοι… φίλοι του αθλητισμού, αυτοί με το
κόκκινο χρώμα, τους αποδοκίμαζαν.

Είπαμε, είναι πολύ δύσκολο για τους παίκτες, ιδιαίτερα μάλιστα γι’ αυτούς
του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού, να φερθούν αυθόρμητα, όπως ακριβώς
νιώθουν. Είναι θέμα επιβίωσης, αφού μια χούφτα ανεγκέφαλοι (που καλλιεργεί
στους κόλπους της κάθε μεγάλη ομάδα) ορίζουν ακόμα και τον τρόπο συμπεριφοράς
των παικτών.

Γι’ αυτό και μας εκπλήσσει εδώ στην Ελλάδα όταν βλέπουμε, κυρίως στα
ντέρμπι, έναν παίκτη να συγχαίρει τον αντίπαλό του ή να κάνει μια δήλωση που
να αναγνωρίζει την ανωτερότητα του νικητή.