ANAΛΩΣIMA Γέφυρα στο πουθενά;

Μπορεί να λέμε μεταξύ μας τα μύρια όσα εναντίον της ελληνικής κατάστασης
γενικώς, αλλά όταν το κάνουν ξένοι μάς πληγώνει αφάνταστα. Το να είναι πρώτη
σελίδα στη «Λε Μοντ» τα γκαζάκια της Καλλιθέας και το εξώφυλλο του
«Νιούζγουικ» με σπασμένο Παρθενώνα φθάνουν για να σου χαλάσει την ημέρα. Σε
συνδυα-σμό με την υγρασία που δεν εννοεί να απορρο-φήσει η αθηναϊκή άσφαλτος
και την απορροφούν οι κομμώσεις και τα ρούχα, σε πιάνει κατάθλιψη και δεν
παρηγοριέσαι ούτε με τσιζμπέργκερ. Γέφυρα στο πουθενά το Ρίο – Αντίρριο; Το
μυαλό τους είναι που δεν πάει πουθενά. Αυτή η γέφυρα ενώνει τον Μοριά με τη
Ρούμελη, γεφυρώνει ένα χάσμα προαιώνιο Ιώνων και Δωριέων, Πελοποννησίων
καλομαθημένων και Στερεοελλαδιτών σκληραγωγημένων. Άσε που ενώνει Ρίο και
Αντίρριο με το Ρίο ντε Τζανέιρο, στρώνοντας τη λεωφόρο νοερά στον θαυμαστό
καινούργιο κόσμο των υπό ανάπτυξη χωρών. Σιδηροδρομική γραμμή ήθελαν οι
άσχετοι, να περνά από το Ρίο στο Αντίρριο. Έχουν για την Ελλάδα φαίνεται
εικόνες του Χένρι Μίλερ, που ίσως είχε ταξιδέψει με τρένο στο Αγρίνιο
προπολεμικά. Από σημερινή πραγματικότητα δεν έχουν ιδέα. Ποτέ δεν μπήκαν στα
αρχαία φέρι μπόουτ, δεν αγόρασαν σουβλάκια δίπλα στα βενετσιάνικα κάστρα. Δεν
φαντάζονται τι πολιτιστικό σοκ θα είναι το πρώτο μας ταξίδι, όταν θ’
αναγκαστούμε να εγκαταλείψουμε τόσα πράγματα του παρελθόντος μας. Άντε να μην
πεισμώσουμε και πούμε όχι βροντερό σ’ αυτήν τη γέφυρα, που έγινε και με
ευρωπαϊκά λεφτά στο κάτω κάτω. Και την αφήσουμε να κρέμεται από πάνω και
μάταια να μας καλεί, ενώ εμείς θα παίρνουμε τα βαποράκια από κάτω για
απέναντι, έτσι από πείσμα και τσαντίλα.