Πέρα από την τελειότητα…

Σερ Σάιμον Ρατλ

Εμπειρία μοναδική. Αν η υπαίθρια συναυλία της Φιλαρμονικής του Βερολίνου στο
Ηρώδειο ήταν μια στιγμή μαγική, η «κλειστή», μόνο για τους συνδρομητές του
Μεγάρου Μουσικής, συναυλία της ίδιας ορχήστρας στην κα-τα-πλη-κτι-κή
καινούργια Αίθουσα Αλεξάνδρας Τριάντη του Διεθνούς Συνεδριακού Κέντρου,
συνδυασμένη με τον κλειστό, «ζεστό» χώρο, τον ντυμένο με ξύλο, άγγιξε το
τέλειο. Έχω – έχουμε – ακούσει πολλές μεγάλες ορχήστρες, με συναρπαστικά
συναυλιακά αποτελέσματα – της Αγίας Πετρούπολης, την Κοντσέρτχεμπάου, την
Τσέχικη Φιλαρμονική… – αλλά αυτό το άγγιγμα της τελειότητας, αυτή την
αίσθηση της ομοιογένειας, του «σαν ένα όργανο», την πέρα από το συμβατικό
«πειθαρχία», προσωπικά πρώτη φορά την είχα. Συνδυασμένη με μια βαθιά, βαθύτατη
πνευματικότητα, πέρα από αυτό που λέμε «συγκίνηση».

…πέρα από τη συγκίνηση

Ο σερ Σάιμον Ρατλ – αφήστε να γράφουν ό,τι θέλουν κάποιοι σε κάποιες ξένες
εφημερίδες… – οδήγησε αυτούς τους εκλεκτούς μουσικούς να πλαισιώσουν τον
δικό μας Λεωνίδα Καβάκο – στην καλύτερή του στιγμή – στο Κοντσέρτο για βιολί
του Σιμπέλιους, που αποτελεί το… «σουξέ» του, με εξαιρετική σύμπνοια. Και
μετά το διάλειμμα άφησε την ορχήστρα του να επιδείξει το μάξιμουμ των
δυνατοτήτων της στην Τέταρτη Συμφωνία του Μπρούκνερ, την «Ρομαντική» του –
επιτέλους! Και πάλι Μπρούκνερ στο Μέγαρο ύστερα από αρκετά χρόνια. Οι
συγκλονιστικοί μπρουκνερικοί ηχητικοί όγκοι κατέβηκαν με συναρπαστικούς
κυματισμούς, «άνοιξαν», απλώθηκαν και πλημμύρισαν την αίθουσα κατακτώντας την
ψυχή μας. Όταν, έπειτα από μία ώρα και δεκαπέντε λεπτά, το κομμάτι τελείωσε,
μέσα στο θερμό χειροκρότημα και τα «μπράβο», κοιταζόμασταν εμβρόντητοι: «Ήταν
πραγματικότητα αυτή η θεία μουσική που είχαμε ακούσει;». Μακάρι να ξανάρθουν
γρήγορα.