Aποθέωση κάτω από την τέντα

H τέντα που στήθηκε (και για λόγους τηλεοπτικής κάλυψης) πάνω από την ορχήστρα του Ηρωδείου, για να καλύψει τη Φιλαρμονική του Βερολίνου. Και στην ένθετη φωτογραφία, ο μαέστρος σερ Σάιμον Ρατλ και ο πιανίστας – σολίστ Ντάνιελ Μπαρενμπόιμ

E, δεν είχε και λιακάδα. «Ελαφρά νέφωση», σύμφωνα με τις προβλέψεις της
EMY – αφού το προηγούμενο βράδυ και τα ξημερώματα «λασποφόρες» μπόρες είχαν
τρομάξει τους ενδιαφερομένους – αλλά το… χρωματάκι μας το πήραμε – η δύναμη
των υπεριωδών… Όσοι βρεθήκαμε στο Ηρώδειο – ύστερα από αρκετές
«περιπέτειες», καθότι πολλοί δρόμοι ήταν κλεισμένοι λόγω των πρωτομαγιάτικων
συγκεντρώσεων – και «πιάσαμε τον Μάη» ακούγοντας Μπραμς από μια όντως Μεγάλη
ορχήστρα, τη Φιλαρμονική του Βερολίνου που άνοιξε το 50ό Φεστιβάλ Αθηνών στην
πρώτη μεσημεριάτικη συναυλία που έχει γίνει στο πλαίσιό του.

Όλοι οι παλιοί γνώριμοι του Φεστιβάλ στις θέσεις τους, ευχές για «καλό
μήνα» και «καλό καλοκαίρι», σχεδόν γεμάτο το Ωδείο, στο χέρι ομπρέλες – διά
παν ενδεχόμενον – αλλά και στα μάτια γυαλιά ηλίου, καμπαρντίνες αλλά και
τι-σερτ, μαύρα κοστούμια με γραβάτα, αλλά και τζιν, κομψά καπελάκια κυριών
αλλά και τζόκεϊ, έως και ένα… καουμπόικο – η συναυλία, εξαιτίας και της
χορηγού Daimler Chrysler συγκέντρωσε πολλούς ξένους – και ακριβώς στις
εντεκάμισι, λόγω της προγραμματισμένης παγκόσμιας τηλεοπτικής μετάδοσης μέσω
της EBU, εμφανίστηκαν στη σκηνή ο μαέστρος σερ Σάιμον Ρατλ, καλλιτεχνικός
διευθυντής της ορχήστρας, και ο Ντάνιελ Μπαρενμπόιμ, επίσης και μαέστρος αλλά
στην πρωτομαγιάτικη συναυλία με την ιδιότητα του πιανίστα σολίστα. Στα μαύρα
και οι δύο – με κοστούμι ο πιανίστας, με ριχτό πουκάμισο που τόνιζε τα γκρίζα
μαλλιά του ο νεανικότατος, ευκίνητος μαέστρος που θα διηύθυνε χωρίς
παρτιτούρα.

Τα μέλη της Φιλαρμονικής του Βερολίνου – αυτοί οι σπουδαίοι μουσικοί –
είχαν ήδη πάρει θέση από νωρίς «υπό την σκιάν» της διακριτικής, πλαστικής
τέντας που είχε στηθεί πάνω σε ένα μεταλλικό σκελετό με τέσσερα «πόδια» ώστε
να καλύπτει τη σκηνή για λόγους «προστατευτικούς», φωτισμών και ήχου και στην
οποία ήταν στηριγμένοι και οι προβολείς και τα σχεδόν αόρατα μικρόφωνα.

Ο Ρατλ, η Φιλαρμονική και ο Μπαρενμπόιμ στο Κοντσέρτο αρ. 1 έδωσαν έναν
Μπραμς καθόλου «μεγαλοπρεπή» και ρητορικό και στομφώδη αλλά «μαλακό»,
ανθρώπινο, εσωτερικό, που χειροκροτήθηκε θερμότατα και με «μπράβο». Ένα
μπουκέτο στον πιανίστα κι εκείνος τράβηξε δύο τριαντάφυλλα – ένα για τον
μαέστρο με τον οποίο φιλήθηκαν σταυρωτά και ένα για τον εξάρχοντα της
ορχήστρας η οποία έπαιξε σαν ένα όργανο.

Στο δεύτερο μέρος, το Κουαρτέτο με πιάνο αρ. 1 του Μπραμς, σοφά
μεταγραμμένο για ορχήστρα από τον Άρνολντ Σένμπεργκ, σε μια λαμπρή εκτέλεση
επέτρεψε στην ορχήστρα υπό τον Ρατλ να «επιδείξει» την αστραφτερή λάμψη της
και το μεγαλείο των πνευστών της. Στο τέλος όρθιο το Ηρώδειο τους χειροκρότησε
με όλη του τη δύναμη και όλη του την ψυχή.

Να επισημάνω την εξαιρετικά διακριτική παρουσία του τηλεοπτικού
συνεργείου: σαν να μην υπήρχαν. Ένα μάθημα για τους ημετέρους…

Εν κατακλείδι, μια συναυλία που «ήταν όλα τα λεφτά», όπως είπε
δεκαεννιάχρονος που έμπαινε για πρώτη φορά στο Ηρώδειο.