H γενιά… Duty Free
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά
Είναι η «γενιά Duty Free» ή αλλιώς η κοσμοπολίτικη μεσαία τάξη: νέοι, όχι
μεγαλύτεροι από 35 ετών, χωρίς σταθερή βάση εργασίας και διαμονής. Οι πολίτες
του πουθενά;
 |
|
H σκέψη της εγκατάστασής της σε κάποια πόλη της πατρίδας της αναστατώνει μια |
Μια γνήσια εκπρόσωπος αυτής της γενιάς περιφέρεται από πρωτεύουσα σε
πρωτεύουσα και το μέγιστο της διαμονής της σε μια πόλη, στις περισσότερες
περιπτώσεις, δεν υπερβαίνει τα λίγα χρόνια. H σκέψη της εγκατάστασής της σε
κάποια πόλη της πατρίδας της την αναστατώνει περισσότερο απ’ ό,τι η… άλλη
γωνιά του κόσμου. Σπάνια χρησιμοποιεί τις τοπικές δημόσιες υπηρεσίες και όταν
επιλέγει να επενδύσει τα χρήματά της, σπάνια στρέφεται σε μια συγκεκριμένη
οικονομία. Στο εξωτερικό, μένει με ξένους φίλους, με τα ίδια ενδιαφέροντα, οι
οποίοι κατανοούν το λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί… Κάποιες φορές μάλιστα, οι
σχέσεις αυτές μετατρέπονται σε σχέσεις ζωής, δηλαδή σε γάμο.
 |
|
Πολλοί από εκείνους που εισέρχονται τώρα στην αγορά εργασίας θεωρούν τις |
Πόσοι είναι; Κανείς δεν ξέρει. Ένας τρόπος να υπολογιστεί ο αριθμός
τους είναι να εξισωθεί με το 5% της συνολικής εργατικής δύναμης των πλουσίων
χωρών που απαρτίζουν τον ΟΟΣΑ, δηλαδή 27 εκατομμύρια. Οι απαιτήσεις δεν είναι
μεγάλες. «Αρκούν 50 αγγλικές λέξεις για να ασχοληθείς με τα
χρηματο-οικονομικά», λέει ο Μαξ, ένας Παριζιάνος που εργάζεται σε μια τράπεζα
επενδύσεων του Λονδίνου. Μιλά για «δόμηση» και «μόχλευση» και οι λέξεις
ταιριάζουν περισσότερο με περιγραφή της κατασκευής των ουρανοξυστών παρά με
αυτό που κάνουν οι τραπεζίτες στο εσωτερικό τους. Το λεξιλόγιό του περιέχει
τέτοια ακρωνύμια που θα τα ζήλευαν ακόμη και οι εμπνευστές ανάλογων
σοβιετικών: «LBO-ed», «Ebitda», «Eonia». Όποιος έμαθε τις 50 αγγλικές λέξεις
που δηλώνουν επάρκεια και μύηση στην ειδικότητά του μπορεί να τις πάρει μαζί
του παντού.
H ιδιότητα του Duty Free-er τον φέρνει αντιμέτωπο με μια περίεργη σχέση τόσο
με τη χώρα-οικοδεσπότη όσο και με εκείνη που αφήνει πίσω του. Πρώτον,
επισημαίνει ο Τζον Πριντό στο New Statesman, είναι απίθανο να γίνει μέλος μιας
εκκλησίας ή να ενταχθεί εθελοντικά σε κάποια οργάνωση κοινωφελούς έργου. Δεν
υπάρχει χρόνος. Δεύτερον, από τις πολλές μετακινήσεις σε διαφορετικές
τοποθεσίες, μεταβάλλεται σε έναν κατακερματισμένο πολίτη, ποτέ έναν
«ολόκληρο». Αυτή η ελίτ τεχνοκρατών χωρίς ρίζες, χωρίς το φορτίο του ανήκειν
σε μια κοινωνία ή τις επιπλοκές της ιστορίας, χάνει κάτι. Μπορεί να διαμένει
σε οικολογικά καταλύματα στο Μπρουνέι, δεν θα μπορέσει όμως ποτέ να
αναγνωρίσει τα πουλιά που τραγουδούν στις φωλιές της δικής της χώρας. Πίνει τα
καλύτερα εμφιαλωμένα νερά των μίνι μπαρ, όμως ποτέ δεν έχει πιει νερό από μια
ορεινή πηγή.
Οι σπουδές. Χάρη στο φαινόμενο των σπουδών στο εξωτερικό αλλά και των
φτηνών ταξιδιών στη διάρκεια των διακοπών στα Πανεπιστήμια, πολλοί από
εκείνους που εισέρχονται τώρα στην αγορά εργασίας θεωρούν τις ξένες χώρες σαν
αντικείμενα συλλογής, όπως τα βιβλία ή τα CD. Για κάποιες πολυεθνικές
εταιρείες, αυτό δεν μπορεί παρά να είναι θετικό. Ο Μάικ Χάνλεϊ, επικεφαλής
ανθρώπινου δυναμικού της General Electric στην Ευρώπη, επιβεβαιώνει ότι οι
νέοι που προσεγγίζουν την εταιρεία θεωρούν ελκυστικό τον τρόπο ζωής που
υπαγορεύει τακτικές μετακινήσεις.
Ο ορισμός του Αριστοτέλη
Υπάρχει πάντως μια επίμονη αίσθηση ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι «πολίτες»,
με κάποια ουσιαστική έννοια του όρου. Τους επιτρέπεται να ψηφίζουν και
επιβάλλεται να πληρώνουν φόρους, αλλά δεν είναι σαφές τι άλλο οφείλουν να
κάνουν πέρα από αυτά. Ο Αριστοτέλης προσπάθησε να ορίσει τι σημαίνει να είναι
κανείς «πολίτης» στο Τρίτο Βιβλίο των Πολιτικών του, αναγκάστηκε όμως να
παραδεχθεί ότι πρόκειται για ένα λεπτό ζήτημα. Το μόνο που μπορεί να πει
κανείς – έγραψε ο Αριστοτέλης – είναι ότι πολίτης είναι κάποιος που οι γονείς
του είναι κι αυτοί πολίτες. H απαίτηση αυτή ξεπερνιέται, όμως, όταν κάποιος
μεταναστεύει και αποκτά άλλη υπηκοότητα ή αγοράζει μια άλλη ιθαγένεια. H
διαμονή στη Βρετανία μπορεί να αγοραστεί έναντι 1 εκατομμυρίου λιρών και αυτό
μπορεί εύκολα να μετατραπεί στη συνέχεια σε ιθαγένεια.
Google news
