Η μητέρα ήξερε, αλλά…

Πριν από έναν μήνα, η Ιφιγένεια έκλεισε τα είκοσί της χρόνια αλλά και την πιο
επώδυνη δεκαετία της ζωής της. Δεν γιόρτασε τα γενέθλιά της με την οικογένειά
της, ούτε με φίλους. Άλλωστε, μοναδική της οικογένεια είναι ο μεγαλύτερος κατά
12 χρόνια αδελφός της και τα παιδιά στην ομάδα της, στο «γκρουπ-θέραπι», στο
οποίο έχει ενταχθεί εδώ και εννέα μήνες.

«Έναν χρόνο πριν δεν θα μπορούσα να διανοηθώ ότι θα μιλούσα μπροστά σε άλλους
για τον βιασμό μου από τον πατέρα μου! Ντρεπόμουν τόσο πολύ, πέθαινα από τις
ενοχές, πίστευα ότι εγώ ήμουν υπεύθυνη…».

Έλειπε τις νύχτες. H Ιφιγένεια μεγάλωσε σε ένα σπιτικό όπου η ενοχή και
η σύγκρουση ήταν κανόνες. Έμπορος ο πατέρας, αποκλειστική νοσοκόμα η μητέρα:
«Εκείνη έλειπε όλα σχεδόν τα βράδια. Στο σπίτι έμενε ο πατέρας μου. Και ένα
βράδυ, δεν πρέπει να ήμουν ακόμα ούτε έξι χρόνων, άρχισε να παίζει μαζί μου
κάτι περίεργα παιχνίδια…».

Τα παιχνίδια έγιναν με τον χρόνο όλο και πιο επίμονα, όλο και πιο «περίεργα».
Δεν έπρεπε, της έλεγε, να το μάθει ποτέ η μαμά, ούτε ο αδελφός της που ζούσε
χρόνια μακριά τους – σπούδαζε στο Λονδίνο. Ήταν το μυστικό τους…

Στα 13 της έμεινε για πρώτη φορά έγκυος από τον πατέρα της, ένα γεγονός που
πέρασε απαρατήρητο από τη μητέρα της: «Ήταν καλοκαίρι, με πήγε εκείνος σε
γυναικολόγο και κανόνισε την έκτρωση σε μια μικρή ιδιωτική κλινική. Όταν
ξύπνησα από την νάρκωση ήταν πάνω από το κεφάλι μου και έκλαιγε με λυγμούς».

Δεύτερη εγκυμοσύνη. Έναν χρόνο αργότερα, έμεινε και πάλι έγκυος. Αυτήν
τη φορά δεν το πήρε εγκαίρως είδηση: «Άρχισα να κάνω εμετούς τα πρωινά και
έντρομη μίλησα στη μητέρα μου, χωρίς να της αποκαλύψω τον “ένοχο”. Εκείνη
φώναξε τον πατέρα μου και άρχισαν να με απειλούν οργισμένοι και οι δύο και να
μου ζητάνε να πω ποιος ήταν ο πατέρας του μωρού μου(!)».

Δεν είπε τίποτα! Λίγες ημέρες αργότερα ήλθε ο αδελφός της από το εξωτερικό. H
Ιφιγένεια έπεσε με γοερά κλάματα στην αγκαλιά του: «Ευτυχώς ήταν τέτοιος ο
πανικός και ο τρόμος που είχα μέσα μου που κατάφερα να του μιλήσω. Εκείνο το
βράδυ φύγαμε από το σπίτι. Ο αδελφός μου απείλησε τους γονείς μας ότι αν μας
σταματούσαν θα έκανε καταγγελία στην Αστυνομία…».

Δεν τους σταμάτησαν. H Ιφιγένεια δεν τον είδε ποτέ ξανά τον πατέρα της – ούτε
εκείνος την ενόχλησε. Με τη μητέρα της μιλάνε στο τηλέφωνο κάπου κάπου, αλλά η
σχέση τους είναι «κουρασμένη και τυπική. Σήμερα ξέρω ότι η μητέρα μου γνώριζε,
αλλά το ανέχθηκε τόσα χρόνια για να κρατήσει τον άνδρα της. Και αυτό δεν θα
της το συγχωρήσω ποτέ! Το δικό της έγκλημα είναι μεγαλύτερο και από εκείνο του
βιαστή πατέρα μου…».