ΓNΩMH Όλα στον βωμό της φιλοδοξίας

Δύο πιπεριές, μία κόκκινη και μία πράσινη, οι οποίες έχουν φυτρώσει εδώ και
πολλά χρόνια στο οικόπεδο του ελληνικού ποδοσφαίρου, έχουν μεγαλώσει
υπερβολικά. H κορυφή τους δείχνει να μην έχει τέλος και ο κορμός τους είναι
τόσο γερός και ογκώδης, που μπορεί να τον διακρίνει κάθε φίλος του
ποδοσφαίρου.

Ο έντονος συναγωνισμός, ποια θα φτάσει ψηλότερα στο πρωτάθλημα ή θα κατακτήσει
το Κύπελλο, οδηγεί τις πιπεριές ακόμη και στον αθέμιτο ανταγωνισμό. Αδιαφορούν
για τα υπόλοιπα φυτά, που προσπαθούν να αναπτυχθούν και απλώνουν παντού τις
ρίζες τους. Κάποιες παραφυάδες και σκουλήκια που ζουν κοντά στις ρίζες τους,
παίζουν κάθε λίγο και λιγάκι τον ρόλο του καλοθελητή των προέδρων. Άλλοτε
είναι διαιτητές, άλλοτε παράγοντες, ποδοσφαιριστές, ακόμη και ουδέτεροι, που
έχουν τον ρόλο του μεσάζοντα. Ισονομία, ειλικρίνεια, ευγενής άμιλλα, φερ-πλέι
θυσιάζονται στον βωμό τού ποια θα κλαδέψει τις φιλοδοξίες του αντιπάλου.

Στον κορμό τους ενδιαφέρονται να χαράζουν γραμμές, για να μετρούν τα
πρωταθλήματα και τα Κύπελλα που κατακτούν. Το θρόισμα των φύλλων τους έχει
γίνει διαπεραστικό σφύριγμα, διώχνοντας τους αγνούς φίλους του ποδοσφαίρου
μακριά από τα γήπεδα! Μένουν κυρίως oπαδοί, έτοιμοι να συμπλακούν. Είναι
επόμενο λοιπόν να υπάρχουν αντιδράσεις από φορείς, ακόμη και για τη φιλοξενία
μιας γιορτής, όπως θα έπρεπε να είναι ο τελικός Κυπέλλου!

Τα τελευταία επτά χρόνια η κόκκινη πιπεριά είχε ψηλώσει περισσότερο,
αδιαφορώντας αν το οικόπεδο, το οποίο θα μπορούσε να είχε μετατραπεί σε ένα
υπέροχο δάσος, ξεχώριζε γιατί είχε ένα πολύ ψηλό δέντρο, ένα πιο κοντό και
πολλά μπονζάι!