Σύμπραξη βεελζεβούλ – ριάλιτι

Δεν φθάνουν τα μαλλιοτραβήγματα μεταξύ τους, επιστρατεύθηκαν οι βεελζεβούληδες, για να μαλλιοτραβιούνται με θριλερικό πάθος οι φάρμερ

Ένα μαχαίρι καρφωμένο στο χώμα. Κουβέντες για διαβόλους και τριβόλους που
αίφνης αποκτούν δύναμη και επηρεάζουν τις μονομαχίες της «Φάρμας». Όσο πάει
και χάνει τα αυγά και τα πασχάλια αυτός ο πολιτισμός. Όχι γιατί μερικές ομάδες
αφελών, που γοητεύονται από την τηλεοπτική δόξα, απομονώνονται σε λασπερές
φάρμες και αρμέγουν αγελάδες – όταν δεν μαλλιοτραβιούνται μεταξύ τους -, αλλά
γιατί οι μικρότητες του χαρακτήρα τους, οι προλήψεις και οι δεισιδαιμονίες
τους αναδεικνύονται με την επιμονή τής προβολής τους από διάφορα
συμπληρωματικά προγράμματα σαν κυρίαρχες λαϊκές συμπεριφορές και πεποιθήσεις.

Μια ευτραφής αγρότισσα, με χαρακτήρα πληθωρικό όσο και ο σωματότυπός της,
αναστατώνει τις πιο «ντελικάτες» του ριάλιτι, που θεωρούν ότι απειλούνται από
την επιδεικτική σωματική της ρώμη, αλλά και την αθυροστομία της. Έχουν
μοιραστεί, λοιπόν, σε στρατόπεδα και προσπαθούν να αλληλοεξοντωθούν με τις
«μονομαχίες», καθώς κάθε φορά προτείνονται οι πλέον μισητοί από τη μία πλευρά
και η άλλη απαντά με τον ίδιο τρόπο.

Αυτό προσφέρουν τα ριάλιτι και αυτό χαζεύει το φιλοθέαμον κοινό,
ταυτιζόμενο ενδεχομένως με τις προσπάθειες να κυριαρχήσει ο ένας επί του
άλλου, όλοι όμοιοι και ίσοι μπροστά στις κάμερες και στον αγώνα για το
χρηματικό ποσό.

Το πρόβλημα είναι ότι τα εν λόγω ριάλιτι τροφοδοτούν με πρόσωπα και «γεγονότα»
μεγάλο μέρος του τηλεοπτικού προγράμματος. Ξεκινούν τα πρωινάδικα, ακολουθούν
οι εκπομπές Τατιάνας και Λαμπίρη, ενίοτε απασχολούν και δελτία ειδήσεων και το
24ωρο της ενασχόλησης με τα ριαλιτζίδικα κατορθώματα ολοκληρώνεται με την
προβολή του καθιερωμένου καθημερινού επεισοδίου. Συνολικώς τουλάχιστον ένα
τηλεοπτικό 5ωρο την ημέρα «παραγεμίζει» με τοιαύτα σουσούμια
ριαλιτο-χτυπημένων.

Αυτό σημαίνει ότι το «πνεύμα» των ριάλιτι, η ανάδειξη του μικρού
εαυτού, των ελαττωμάτων του και η ανωριμότητα των προσωπικοτήτων επιβάλλονται
διά της τηλεοπτικής επανάληψης ως χαρακτηριστικά του κυρίαρχου εγχώριου
πολιτισμού.

Άνθρωποι γοητευμένοι από τον ίδιο τους τον εαυτό και τη διασημότητα που του
υπόσχεται η συμμετοχή στο ριάλιτι, ιδανικά πρότυπα της εποχής που χαμηλώνει τα
μέτρα για να ανακουφίσει και να υπνωτίσει τις παγιδευμένες προσωπικότητες στον
μικροπρεπή ανταγωνισμό της καθημερινότητας επιβάλλουν τις αντιλήψεις τους για
τη ζωή και τις ανθρώπινες σχέσεις εφόσον αποθεώνονται από τον τηλεοπτικό φακό.

Έτσι τα περί διαβόλων – οι οποίοι σπεύδουν να σταθούν στο πλευρό τής
ευτραφούς αγρότισσας της «Φάρμας» και που κάνουν τις θεοσεβούμενες
συμπαίκτριές της να ανατριχιάζουν – ακούγονται σαν πολύ λογικά συμβάντα.

«Εγώ μαχαιρώνω τον διάβολο» έλεγε η αγρότισσα, «Δεν ντρέπεσαι υπάρχει και
Θεός» τής έλεγε η θεοσεβούμενη της παρέας, που είχε τρομάξει επειδή η άλλη
«μαχαίρωνε τον διάβολο». Και τόσο τους είχε πείσει όλους ότι έχει συναλλαγές
με τον Βελζεβούλ, ώστε μία από τις μονομάχους ένιωσε πως έχασε τη δύναμή της
κατά τη μονομαχία. «Δεν μπορούσα να σηκώσω το αριστερό μου χέρι», υποστήριζε η
νεαρά απέναντι από τον Γρηγόρη Αρναούτογλου. Είχε χάσει στη μονομαχία λόγω
παρέμβασης του διαβόλου, ήταν βεβαία και αυτή και οι συγγενείς της.

Εν τω μεταξύ η θεοσεβούμενη είχε πάρει το θυμιατό και λιβάνιζε να φύγει το
κακό από τη «Φάρμα», ενώ ο Αρναούτογλου σιγοντάριζε λέγοντας πως θα κάνει το
βίντεο όλων των μονομαχιών «για να δούμε τι συμβαίνει», γιατί ο «οξαποδός»
είχε βάλει το χέρι του σε όλες κατόπιν προσκλήσεως της αγρότισσας-συμμάχου
του. Τι να πει κανείς για την κατάντια των τηλε-θεαμάτων…

Φταίνε οι δαίμονες

Να συζητήσουμε το κενό που άφησε η πτώση των ιδεολογιών. Που στέρησε από
τον κόσμο μας τα βολικά του καταφύγια, ότι φταίει ο ιμπεριαλισμός, ο
καπιταλισμός, ο κομμουνισμός και ό,τι άλλο για τα βάσανά μας. Χάθηκαν τα
φόβητρα και το ανακλαστικό είναι να τα αντικαταστήσουμε με υποχθόνιες
δυνάμεις, με την καβάλα (τελετουργικό των σατανιστών) που απεργάζεται τον
αφανισμό τού «καλού καγαθού». Ολόκληρος πλανητάρχης και καταφεύγει σε παρόμοια
δόλια επιχειρήματα για να πείσει για την πολιτική του, οι κοινοί θνητοί θα τα
αποφύγουν;

Όχι, λοιπόν, δεν μας φταίει η ριαλιτζίδικη κουλτούρα που σπρώχνει την
ανθρώπινη ψυχή πίσω, στα πιο άγρια ένστικτά της, που βάζει ανθρώπους να
αλληλομισούνται αναιτίως. Μας φταίνε οι βελζεβούληδες. Μα, έχουμε τρελαθεί
εντελώς!