Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Τελικά, ήθελα δεν ήθελα, πήγα κι εγώ να δω «Τα Πάθη» του Γκίμπσον. Είχα
διαβάσει πολλά, είχα ακούσει πολλά. Αυτό όμως που με έσπρωξε, ήταν κυρίως οι
κατηγορίες ενάντια στην ταινία για υποκίνηση αντισημιτισμού. Αφού λοιπόν είδα
την ταινία με τα μάτια ενός «διαπολιτισμικού» άθεου, έβγαλα κάποια
συμπεράσματα. Δεν μου προκύπτει να είναι αντισημιτική και ούτε έκφραση
χριστιανικού φονταμενταλισμού. Αν δεν είσαι αντισημίτης, αποκλείεται να γίνεις
βλέποντας την ταινία. Αν είσαι αντισημίτης, τότε το πιο πιθανό είναι να
παραμείνεις αντισημίτης. (Αν και ο Ουμπέρτο Έκο έχει δίκιο όταν γράφει ότι αν
υπερτονίζεις σε μια ταινία τη φαυλότητα των Ρωμαίων, δύσκολα θα βρεθεί κάποιος
που θα έβαζε φωτιά στο Anfiteatrum Flavium). Με το να υπερτονίζεις όμως την
«κακία» των Εβραίων στις ημέρες μας, όλο και κάποιος μπορεί να βρεθεί που θα
ήθελε να εκδικηθεί με βεβήλωση τάφων ή καίγοντας Συναγωγές. Αν και τέτοιοι
τύποι δεν έχουν ανάγκη από την ταινία του Γκίμπσον. (Τους φθάνουν «Ο Αγών μου»
του Χίτλερ και τα κηρύγματα του Μπιν Λάντεν…). Εάν είσαι «ομαλός» άνθρωπος,
τότε υποφέρεις φρικτά και βγαίνεις από την αίθουσα με μια αίσθηση αηδίας για
την ποιότητα της ταινίας. Εάν έχεις σαδομαζοχιστικές τάσεις (συνειδητές ή
ασυνείδητες), τότε την βρίσκεις. Ίσως είναι η ταινία σου! Απ’ αυτή την άποψη,
θα ήταν προτιμότερο να αποκαλέσουμε «Τα Πάθη» του Γκίμπσον: «Ο Υιός του
Ανθρώπου σε Κρεατομηχανή».

Ο Γκίμπσον δεν έκανε μια ταινία όπου ήθελε να δείξει Εβραίους «διψασμένους για
αίμα». Έκανε μια ταινία με σκοπό να κερδίσει πολλά λεφτά, προσφέροντας ένα
overdose βίας και αίματος. Γιατί η βία και το αίμα πουλάνε. Οι θαυμαστές του
είδους όμως, μπορούν να την βρουν πολύ περισσότερο με την καινούργια ταινία
του Βαν Χέλσιγκ που θα κυκλοφορήσει σύντομα και εμπεριέχει όλα τα συστατικά
του είδους: τον Δράκουλα, τον Φρανκενστάιν, τον Λυκάνθρωπο, τρομερά
sexy-vampire, συν έναν Τζέιμς Μποντ που κινείται στα σκοτάδια του απόλυτου
τρόμου… Πάντως, εάν έπρεπε να διαμαρτυρηθούν κάποιοι για την ταινία του
Γκίμπσον, αυτοί δεν έπρεπε να είναι οι Εβραίοι, αλλά προπαντός οι χριστιανοί.
Γιατί δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Γκίμπσον τον Ιησού τον μισεί. Δεν ξέρω γιατί
τον μισεί τόσο πολύ (άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου), αλλά τον μισεί. Εάν
μπορούσε, θα τον είχε υποβάλει σε ηλεκτροσόκ και σε όλα τα φοβερά βασανιστήρια
που επινοήθηκαν μετά την εφεύρεση του ηλεκτρικού ρεύματος. Δεν του το
επιτρέπουν όμως «τα πλαίσια της εποχής».

***

Εντούτοις, όπως είπαμε, η ταινία θέλει να πουλήσει και να αποκομίσει
αστρονομικά κέρδη. Γιατί μπορεί να μην εμπεριέχει ούτε γραμμάριο σκηνοθετικής
έμπνευσης, συνδυάζει όμως από τη μια την «επιστροφή του Θεού» στην εποχή μας –
όπου καθετί το θρησκευτικό εγείρει συζητήσεις – και τη βία ως απαραίτητο
συστατικό επιτυχίας του θεάματος. Δύο σε ένα, δηλαδή. H μόνη «υπερβατική»
στιγμή της ταινίας βρίσκεται προς το τέλος της. Εκεί όπου η γη αρχίζει να
τρέμει και η οργή του Παντοδύναμου κυκλοφορεί στον αέρα. Εκείνη τη στιγμή
εμένα μου φάνηκε σαν ο Θεός να είχε καταλάβει πολύ καλά γιατί ο Γκίμπσον έκανε
αυτή την ταινία και ήθελε να του βροντοφωνάξει: «Γκίμπσον, άσε ήσυχο τον Υιό
Μου!»…

ΥΓ: Οι Αμερικανοί τηλε-ευαγγελιστές στο μήνυμα της ταινίας βρήκαν
«κατάλληλο υλικό» για τον προσηλυτισμό νέων «χριστιανών». Καλά, εάν οι νέοι
χριστιανοί προσηλυτίζονται με ταινίες σαν του Γκίμπσον, τότε ο Θεός να βάλει
το χέρι του.

Ο Γκαζμέντ Καπλάνι είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος.