ANAΛΩΣIMA Δύσκολες αναγνώσεις

Μην πανηγυρίσετε, είπε ο Πρόεδρος. Δεν είναι ότι κερδίσαμε, το συγκεκριμένο
σχέδιο απορρίψαμε. Δεν τους άφησε τους ανθρώπους να ξεχυθούν στους δρόμους, να
ξεδώσουν τη χαρά τους για την αυτοαναγνώριση της γενναιότητάς τους, τη μαγκιά
να πουν όχι σε δύο πράγματα. Πρώτον, στον ιμπεριαλισμό, δεύτερον στους
Τουρκοκυπρίους, που δεν τους αφήνουν να μπουν στην Ευρώπη. Αυτά τραβούν οι
καημένοι οι ασυμβίβαστοι εθνικόφρονες, δεν τους αφήνουν ποτέ να εκδηλωθούν
ανοιχτά. Πάντα κάτι άλλο πρέπει να λένε από αυτό που θέλουν. Είναι το μέγα
δράμα τους, να ζουν στον σημερινό κόσμο των δημοκρατιών και των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων και να πρέπει να λένε διάφορα περίεργα και ακατανόητα για να
δικαιώνουν τις επιλογές τους. Τα ένθετα των «ΝΕΩΝ» του ’74, των ημερών που η
χούντα είχε κάνει το πραξικόπημα που προκάλεσε την εισβολή, είναι το καλύτερο
δείγμα. Μπορεί να βγάλεις τα μάτια σου μ’ εκείνα τα μικρά γραμματάκια που
συνηθίζονταν τότε και να διαβάσεις όλη τη σελίδα, δεν θα καταλάβεις τίποτα.
Ακόμα και τότε με τους χουντικούς δεν μπορούσαν οι άνθρωποι να πουν ανοιχτά
τους απλούς στόχους που είχαν. Κι αφού αυτοί δεν το έλεγαν, κανένας δεν το
έλεγε, και χρόνια ολόκληρα δεν λέγονταν πράγματα απλά, ενώ καλλιεργούνταν τα
κλισέ για να καταφεύγουμε όλοι και να πορευόμαστε. Οι Τούρκοι, ας πούμε, ήταν
πάντα προκλητικοί, και υπήρξε ολόκληρη λεξιπλαστική επιστήμη γύρω από το
πρόθεμα «ψευδο» -για το κράτος του Ντενκτάς. Τόσο που να είμαστε ακόμα
εγκλωβισμένοι και να μην ξέρουμε πώς να μιλήσουμε. Μήπως θα έπρεπε τώρα πια
τουλάχιστον να γλιτώσουμε από όλα αυτά;