ANAΛΩΣIMA Pίο γκράντε ντελ σουντ

Τις επόμενες ημέρες ενώνεται το Ρίο με το Αντίρριο. H Κύπρος δεν ενώνεται
μάλλον. Μία ωραία γέφυρα θα δοθεί στην κυκλοφορία, κάποια άσχημα
συρματοπλέγματα θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Φαίνεται ότι τα συνήθισαν οι
Ελληνοκύπριοι και δεν τους ενοχλούν. Όσοι πάμε εκεί σπανίως, τα βλέπουμε
απότομα και σοκαρι-ζόμαστε περισ-σότερο. Κάτι θα ξέρουν παραπάνω για να
προτιμούν το ΟΧΙ. Και οι νέοι, πιο ειλικρινείς, το λένε ξεκάθαρα, δεν θέλουν
να ζήσουν με τους Τουρκοκυπρίους. Αυτή τουλάχιστον είναι μια στάση που γίνεται
κατανοητή. Δεν εμπιστεύονται τον εαυτό τους οι νέοι στην Κύπρο. Έμαθαν να
περιφρονούν ή να φοβούνται τους Τούρκους, να μην εκτιμούν την πιθανή τους
παρουσία και την ανάμειξη μαζί τους. Το να συμβιώσουν θα ήταν δοκιμασία. Θα
έπρεπε να τους σέβονται κάθε στιγμή, σε όργανα και θεσμούς, σε ατομικό επίπεδο
και σε ομαδικό. Κι αυτό θα περιελάμβανε τη γλώσσα και τη θρησκεία, τις
συνήθειες, την εκδοχή των περιστατικών του ’63, του ’74 και διαφόρων άλλων
ενδεχομένως. Λοιπόν, οι νέοι προτιμούν από όλα αυτά τα δύσκολα να μένουν
μεταξύ τους. Στη γνωστή τους παρέα, όπως κάθε νέος. Δεν τους προετοίμασε
κανείς για συγκινήσεις γνωριμιών, για χαρές γεφυρωμάτων. Είναι κρίμα, αλλά
έτσι είναι οι νέοι. Έχουν από τη φύση της ηλικίας μια τάση να ξεχωρίζουν, να
ομαδοποιούνται, να κατατάσσονται. Οι αποφάσεις της συνύπαρξης ανήκουν στους
ηγέτες. Κι έτσι, τη στιγμή που Ρίο-Αντίρριο θα γίνεται κάτι σαν Ρίο ντε
Τζανέιρο, οι Κύπριοι θα αρνούνται να βγάλουν τα συρματοπλέγματα της κατοχής,
να πλησιάσουν τους διπλανούς τους. Κρίμα για κείνους και για εμάς. Ας
αρκεστούμε στην ένωση Μοριά και Ρούμελης.