ANAΛΩΣIMA Aθηναϊκή επανάσταση

Δεν το πιστεύω. Περιπολίες, λέει, θα γίνονται στην πόλη και όσοι
συλλαμβάνονται επ’ αυτοφώρω να ρυπαίνουν θα πληρώνουν πρόστιμο. Δεν το
πιστεύω, αλλά ας υποκριθώ για μία ημέρα πως το πιστεύω. Στην περιφρονημένη και
περιθωριακή μειοψηφία των πολιτών που κρατούν στο χεράκι τους το εισιτήριο
όταν βγουν από το τρόλεϊ και ψάχνουν καλαθάκι να το πετάξουν αξίζει μία ημέρα
ελπίδας. Σε όλους τους λοξούς που βγάζουν βόλτα το σκυλί τους κι έχουν και
σακουλάκι για να μαζεύουν ό,τι το ζώο εγκαταλείπει αξίζει να νιώσουν, έστω και
απατηλά, για μια φορά ότι δεν χρειάζεται να αναρωτηθούν τι παριστάνουν με την
παράξενη αυτή κίνησή τους μέσα στην αδιάφορη πόλη. Για λίγο καιρό τουλάχιστον,
η κίνησή τους θα είναι σωστή. Και οι νοικοκυρές που συμμετέχουν στο αγώνισμα
ρίψη σακούλας σκουπιδιών από το μπαλκόνι, ας ξεβολευτούν για μια φορά, ας
αναγκαστούν να κάνουν εκείνη την παραπανήσια βόλτα έως τον κάδο. A, ναι, και
να τον ανοίξουν. Γιατί δεν επιτρέπεται ούτε να αφήνεις τα σκουπίδια σου δίπλα.
Καταλαβαίνω την αγανάκτησή τους. Να ζεις σε μια τόσο άσχημη πόλη, τόσο βρώμικη
και κακοχτισμένη και να μην μπορείς ούτε να τη λερώνεις, να είσαι υποχρεωμένος
να τη σέβεσαι, λες κι είναι ωραία, είναι σκληρό, αλλά τι να γίνει. Αυτά έχουν
οι δημοκρατίες. Δεν μπορεί αυτοί να χαίρονται για μια ζωή, χωρίς διαλείμματα.
Ήρθε ο καιρός να νιώσουν δικαιωμένοι – όσο κρατήσει και πού ξέρεις, μπορεί να
κρατήσει και πολύ – και οι ελάχιστοι που πίστευαν τυφλά (απαραίτητη ήταν και η
τύφλα) ότι όταν τη βλέπεις όμορφη και την τιμάς μπορεί κάποτε να σου
χαμογελάσει κι εκείνη.