ΓNΩMH «Mατωμένη» λογική πίσω από το σχέδιο του Σαρόν

Με τη δολοφονία του ηγέτη της Χαμάς, Αμπντέλ Αζίζ Ραντίσι, όπως και του
προκατόχου του, σεΐχη Άχμεντ Γιασίν, ο Αριέλ Σαρόν θέλει να αποδείξει, ιδίως
στους Ισραηλινούς υποστηριχτές του, ότι η απόφαση αποχαιρετισμού της Λωρίδας
της Γάζας είναι του Ισραήλ και μόνο. Παρ’ όλα αυτά, το θεμελιώδες δίδαγμα των
πρόσφατων γεγονότων είναι πως η αρχή του τέλους για την ισραηλινή κατοχή των
παλαιστινιακών εδαφών που κατακτήθηκαν κατά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών, το
1967, είναι πλέον ορατή. Ακόμα και όσοι από εμάς θεωρούμε τον Σαρόν ως μια
ηθική κηλίδα στην ισραηλινή ιστορία οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως κάνει τώρα,
με το σχέδιο αποχώρησης από τη Γάζα και από τμήματα της Δυτικής Όχθης, μια
δραματική στροφή 180 μοιρών. Γιατί και πώς συμβαίνει αυτό;

Τα τελευταία τρία χρόνια έχει αναδυθεί αργά και επώδυνα στην ισραηλινή
Κεντροδεξιά ένας νέος πολιτικός ρεαλισμός. Είναι, κατά κάποιο τρόπο, παρόμοιος
με τη συνειδησιακή επανάσταση που διήλθαν οι ηγέτες του νοτιοαφρικανικού
Εθνικού Κόμματος τα τελευταία χρόνια του απαρτχάιντ. Στα μάτια της ισραηλινής
Δεξιάς, τίποτε δεν έχει αποφέρει καρπούς για το Ισραήλ την τελευταία δεκαετία:
ούτε η διαπραγμάτευση ούτε η καταστολή. Αποπροσανατολισμένος και
απογοητευμένος, ο Σαρόν, ο αντιπρόεδρός του Εχούντ Ολμέρτ και άλλοι ανώτεροι
αξιωματούχοι έχουν επιτέλους αρχίσει να εσωτερικεύουν την πραγματικότητα: το
Ισραήλ απειλείται άμεσα με ήττα στη μακροχρόνια δημογραφική του μάχη για τη
διασφάλιση μιας ισραηλινής πλειοψηφίας ανάμεσα στον Ιορδάνη ποταμό και τη
Μεσόγειο. Το εποικιστικό σχέδιο της προηγούμενης γενιάς έχει αποτύχει στη
βασική του επιδίωξη. Το Ισραήλ δεν μπορεί πλέον να ελπίζει ότι θα διατηρήσει
τη θέση του στα κατεχόμενα εδάφη χωρίς μια θυσία σε αίμα και χρήμα που είναι
απλώς απορριπτέα από τους περισσότερους πολίτες του. H συνειδητοποίηση αυτή
έχει εξαπλωθεί από την πολιτική τάξη σε πολλούς υποστηρικτές της. Οι Δεξιοί
λένε πλέον συχνά με περιφρόνηση πως οι Παλαιστίνιοι πρέπει να αφεθούν να
βράσουν στο ζουμί τους, να υποχρεωθούν να «αναλάβουν την ευθύνη» της ζωής
τους.

Μπλοφάρει άραγε ο Σαρόν; Οι εχθροί του παραπονούνται πως θέλει στην καλύτερη
περίπτωση να βρει μια διέξοδο από τη Γάζα και πως έχει ήδη εισπράξει την
ανταμοιβή του από τις ΗΠΑ: αναγνώριση της παγιότητας πολλών ισραηλινών
οικισμών στην Δυτική Όχθη. Μια πιο προσεχτική ματιά στη διατύπωση της επίσημης
συμφωνίας ανάμεσα στον Σαρόν και τον Τζορτζ Μπους (η οποία, παρεμπιπτόντως,
δεσμεύει και τον οποιοδήποτε διάδοχο του Σαρόν) υποδεικνύει ένα διαφορετικό
συμπέρασμα. Τα μελλοντικά σύνορα ανάμεσα στο Ισραήλ και ένα παλαιστινιακό
κράτος δεν προδικάζονται. Το θέμα αυτό απομένει να διευθετηθεί μέσω
διαπραγματεύσεων. Ο οδικός χάρτης επιταχύνθηκε, δεν εγκαταλείφθηκε. Ένα μόνο
πράγμα έχει προδικαστεί: οι Ισραηλινοί υπερεθνικιστές πρέπει να εγκαταλείψουν
όποια αμυδρή ελπίδα τούς έχει απομείνει ότι θα εποικίσουν το σύνολο της
Δυτικής Όχθης.

Ο Μπέρναρντ Βάσερσταϊν είναι συγγραφέας του βιβλίου «Ισραήλ και
Παλαιστίνη: Γιατί πολεμούν; Μπορούν να σταματήσουν;»