[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

H επόμενη ημέρα του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών βρίσκει την Αθήνα και
τη Λευκωσία μπροστά σ’ ένα μεγάλο ερώτημα: Και τώρα; Ποιο θα είναι το επόμενο
βήμα; Τι θα γίνει αν βγάλουν «όχι» ή «ναι» οι κάλπες των Ελληνοκυπρίων και των
Τουρκοκυπρίων;

Και μπορεί – τελικώς – ο Έλληνας Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής να είπε ένα…
μισό ή δειλό «ναι» για το σχέδιο Ανάν, ωστόσο όλα προδιαγράφονται δύσκολα και
για το Κυπριακό, αλλά και για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Φυσικά, αυτό το νέο «δόγμα» που δείχνει να υιοθετεί ο κ. Καραμανλής
«άλλο το Κυπριακό και άλλο οι σχέσεις μας με την Τουρκία» δεν μπορεί να είναι
πανάκεια. Και οι άλλοι πολιτικοί αρχηγοί – άμεσα ή έμμεσα – το έθεσαν χθες στη
συζήτηση που είχαν στο Προεδρικό Μέγαρο.

H αλήθεια πάντως είναι ότι η Λουκέρνη, η πόλη όπου έγιναν οι τελευταίες
συνομιλίες Ελλονοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων δεν απέχει και πολύ – μόλις μία ώρα
οδικώς – από τη Ζυρίχη, όπου το ’59 ένας άλλος Καραμανλής, ο θείος τού
σημερινού Πρωθυπουργού, είχε υπογράψει τη συμφωνία με την οποία οι
Τουρκοκύπριοι, από μικρή μειονότητα, έγιναν συγκυρίαρχοι με τους
Ελληνοκυπρίους στο νησί.

Όμως, όλα αυτά τα «παλιά» βάρυναν – έστω κι αν κανείς δεν το είπε
ανοιχτά – στη χθεσινή συζήτηση, την ίδια ώρα που οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ, αλλά
και χωρών – μελών της E.E. εκβίαζαν για την αναγνώριση του ψευδοκράτους τού
Ντενκτάς.

Πάντως, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου ήταν ο πλέον ξεκάθαρος
από τους αρχηγούς που στήριξαν το «ναι». Μίλησε ευθαρσώς για την ανάγκη να
αποδεχθεί η Ελλάδα και η Κύπρος το σχέδιο Ανάν. Και επισήμανε ότι διαφορετικά
κινδυνεύει η Λευκωσία να αντιμετωπίσει δυσκολίες ακόμα και εντός της E.E.

Το ίδιο όμως ξεκάθαρη – αλλά για το «όχι» της – ήταν και η γενική
γραμματέας του KKE Αλέκα Παπαρήγα, ενώ ο πρόεδρος του ΣΥΝ Νίκος
Κωνσταντόπουλος «πέρασε» τον προβληματισμό του ότι θα ήταν ευχής έργον η
αναβολή των δημοψηφισμάτων στο μαρτυρικό νησί.

Κόλαση έχει γίνει η ζωή στο Ιράκ, ακόμα και για τους διπλωμάτες. Ένοπλοι
τραυμάτισαν θανάσιμα έναν Ιρανό διπλωμάτη στη Βαγδάτη, ενώ οι ομηρείες ξένων
πάνε και έρχονται. Ο πόλεμος συνεχίζεται και οι νεκροί ενός χρόνου αγώνα έχουν
ξεπεράσει σε αριθμό ακόμα και αυτούς του πρώτου έτους του Βιετνάμ!