ΓNΩMH Tο Iράκ δεν είναι το Bιετνάμ του Mπους

Όταν ο Τζορτζ Μπους και ο Τόνι Μπλερ συναντηθούν στην Ουάσιγκτον, την ερχόμενη
Παρασκευή, για να συζητήσουν για το Ιράκ, μία σκοτεινή πραγματικότητα θα
κυριαρχήσει πάνω σε όλα: δεν θα έπρεπε να ήταν έτσι τα πράγματα.

Πριν από ένα χρόνο, η πεποίθηση της αμερικανικής και της βρετανικής κυβέρνησης
ήταν ότι, τον Απρίλιο του 2004, ένα απελευθερωμένο Ιράκ θα ήταν καθ’ οδόν προς
την επίτευξη της δημοκρατίας, της ελευθερίας, της ειρήνης και της ευημερίας
και όλων εκείνων των υπόλοιπων καταπληκτικών πολιτισμικών χαρακτηριστικών που
οι Δυτικοί στρατοί μπορούν να παρέξουν. Πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα
σήμερα. Ένα χρόνο μετά, ένα αγνώμον Ιράκ βρίσκεται στο χείλος του εμφυλίου
πολέμου, με τις διάφορες φατρίες του ενωμένες μονάχα λόγω της δυσφορίας που
νιώθουν για τους Αμερικανούς και τους συμμάχους τους κατακτητές.

Καθώς η μία ιρακινή πόλη μετά την άλλη παρασύρεται στο κύμα βίας, οι
Αμερικανοί νιώθουν λιγότερο παρά περισσότερο ασφαλείς μέσα στη χώρα τους, 30
μήνες μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στη Νέα Υόρκη και την Ουάσιγκτον. Και η
επανεκλογή του προέδρου Μπους, που κάποτε φαινόταν αναπόφευκτη, είναι όμηρος
ενός βρώμικου ανταρτοπόλεμου χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.

Σας θυμίζει κάτι; Θα έπρεπε. Περίπου πριν από 36 χρόνια, ένας άλλος πρόεδρος,
ονόματι Λίντον Τζόνσον, εγκλωβισμένος σε έναν πόλεμο που δεν μπορούσε να
νικήσει, ανακοίνωσε ότι αποχωρεί. Αλλά ο Τζορτζ Μπους, αυτός ο πρόεδρος του
οποίου το casus belli για τα όπλα μαζικής καταστροφής του Ιράκ έχει αποδειχθεί
ψέμα, δεν θα το κάνει αυτό.

Τον Μάρτιο του 2003, τα τρία τέταρτα των Αμερικανών στήριξαν την κυβέρνηση
Μπους στον πόλεμο κατά του Ιράκ. Αυτός ο αριθμός έχει πέσει στο 57% σήμερα. Το
Ιράκ δεν είναι το Βιετνάμ του Μπους. Το Ιράκ είναι ένας απρόκλητος πόλεμος
επιλογής, τον οποίο εξαπέλυσε ένας Αμερικανός πρόεδρος εναντίον ενός
καθεστώτος που δεν αποτελούσε απειλή προς τις ΗΠΑ ή οποιονδήποτε άλλον.