Tο κιτς κάνει καλό!

Το δικαίωμα στο «ίσως» συνθλίβεται ανάμεσα στα ναι και στα όχι και
εξαφανίζεται σαν εκπομπή με κάποιο ενδιαφέρον ανάμεσα στα ριάλιτι. Και είναι
συμπαθητικό, ελαφρύ, γλυκά επιπόλαιο, ευφάνταστο και ανοιχτό σε επιλογές. Ούτε
άρνηση ούτε κατάφαση… Μια μικρή απόδραση με καλές προθέσεις.

«Scissor Sisters» Scissor Sisters (Universal)

Οι Scissor Sisters ακονίζουν τα ψαλίδια τους

Το… ίσως της δισκογραφικής παραγωγής δεν αμφιταλαντεύεται. Είναι μια
ξεκάθαρη αμφιβολία, ένα διασκεδαστικό διάλειμμα ανάμεσα (συχνά) σε άλλα
διασκεδαστικά διαλείμματα που φτιάχνουν τον ελαστικό ιστό μιας ζαλισμένης από
το πηγαινέλα των δεκαετιών ποπ. Και έτσι οι Scissor Sisters κάνουν αίσθηση.
Σαν μια χαρούμενη παρέα από τη Νέα Υόρκη που παίζει τις «20 ερωτήσεις» με
μουσικές. Βρες το και κέρδισε; Ή, απλώς, βρες το.

Στην αρχή, λοιπόν – πρώτο τουβλάκι στον Πύργο της Βαβέλ τους -, το «ελέκτρο»
και τα συνθεσάιζερ. Πάνω, δεξιά κι αριστερά, σαν μεσαιωνικοί στοιχειωμένοι
πύργοι, η ντίσκο, σε ωραίο νοσταλγικό περιτύλιγμα. Από τη μία η σύζυγος, από
την άλλη το αίσθημα. Οι Pink Floyd και οι Bee Gees, το – χα, χα, τι αστείο! –
Comfortably Numb από τη σκοτεινή πλευρά των Floyd σαν να το τραγουδούν οι Bee
Gees που ξεπαγώνουν από τα ψυγεία της κρυονικής. Πώς λέμε «κωμωδία» στο
Χόλιγουντ;

Έξυπνα «γκαγκς», αλλά όχι Γούντι Άλεν. Ίσως μια μικρή ανατροπή. Που θα
εκτιμήσουν πολύ εκείνοι που αρέσκονται στην γκλάμορους πλευρά του ροκ. Στον
Μπάουι του Aladin Sane, στον Έλτον Τζον, στη μελαγχολική όψη της κωμωδίας. Στο
«Take Your Mama» Out αποκαλύπτουν τα μυστικά τους και, όπως λένε, υπάρχουν
τρόποι να το πεις στη μαμά. Ούτε μία στιγμή, ακόμη και στις πιο εξομολογητικές
τους, δεν χάνουν το κέφι τους. Ίσως, οι Scissors Sisters να είναι πραγματικά
αναγκαίοι αυτό τον καιρό. Να είναι μια πρόσκληση στο πάρτι, να είναι μία ακόμη
απενεχοποίηση της μόδας. Ίσως να είναι άλλη μία οπτική γωνία για να δεις το
ροκενρόλ. Χαμογελάστε. Μην πάρετε θέση. Δεν είναι δημοψήφισμα εδώ. Είναι μια
σπαρταριστή εκδοχή, στα όρια του κιτς και της ευεργετικής για την υγεία μας
επίδρασής του. Με κάθε επιφύλαξη, όμως.

«Disco Heaven» V/Α (Hed Kandi / Planetworks)

Ίσως έχει σχέση που έχουν μεγαλώσει οι ημέρες και μυρίζουν ωραία οι νύχτες και
σε πείσμα όλων, ακόμη και των κλαδιών που δεν θα πρασινίσουν φέτος γιατί τα
‘καψε για τα καλά το χιόνι, εξηγείται το ότι επιστρέφουμε στα τυφλά στη
λαμπερή πλευρά των πραγμάτων. Παραβλέπουμε όσους επιμένουν να μας εξαπατούν με
ψέματα πρωτοτυπίας και μετράμε τις αντανακλάσεις στην ντισκο-μπάλα που,
ευτυχώς, δεν την ξεκρέμασε κανείς από εκεί πάνω. Ο παράδεισος της Hed Kandi –
της ετικέτας που ξενυχτάει ακόμη – ανοίγει μαζί με τα «εγκαίνια» της
Παραλιακής, με την αναβάθμιση του «χάουζ» και την επαναφορά του ντιτζέι σε
θέση πλέι μέικερ. Το έργο βέβαια έχει παιχτεί και έχει επανειλημμένως
χειροκροτηθεί από όλους, αλλά τι πειράζει όταν η «Ρεάλ» των κλαμπ κατεβαίνει
με δύο ονειρεμένες ενδεκάδες στο γήπεδο και φαντεζί φιγούρες από τα αποδυτήρια
με τη Σάρα Ντιβάν έως μετά το σφύριγμα της λήξης και την απόλυτη συμμετρία από
τη θεϊκή φωνή τής Σάρα Νέλσον;

«Ryko The Anthology» V/Α (Eros)

Βουτιά στα βαθιά, μαγευτικά νερά της Ryko. Παίρνεις γενναία ανάσα, γιατί
είκοσι χρόνια η «ετικέτα» φέρνει θησαυρούς σαν να ξέρει κάτι που οι άλλοι
αγνοούν και εξακολουθεί να μένει μυστήριο άλυτο, κυρίως για τα νέα
κοστουμαρισμένα αφεντικά της δισκογραφίας, που τρέχουν τρομαγμένα και μόνο
στην ιδέα μιας τύπου Ryko φιλοσοφίας. Για να πανικοβληθούν κανονικά οι
κομπιουτεράκηδες της μουσικής, η Ryko κυκλοφορεί τώρα «ανθολογία» σε δύο CD,
με μεγάλη μουσική αξία, αν σκεφθεί κανείς ότι συγκατοικούν σε αυτά οι Misfits
και οι Sugar με ροκ περηφάνια, το αξέχαστο τρίο των Morphine, οι απίστευτοι
(και πάντα επίκαιροι) (We-are-not-men-We-are) Devo μαζί με τον Νικ Ντρέικ και
τον Ρόμπερτ Γουάιατ και (είπαμε βαθιά ανάσα!) τους Τζίμι Χέντριξ, Τζον Κέιλ,
Φρανκ Ζάπα, Τζο Τζάκσον και τον πολυαγαπημένο Αλεχάντρο Εσκοβέντο. Δεν είναι
απλώς μία συλλογή, είναι επένδυση.

Εντός σχεδίου

* Zen Rmx. H Ninjatune ξορκίζει τους δαίμονές της (ή οι δαίμονές της
την ξορκίζουν). Άγγελοι (σαν τους Cinematic Orchestra) και διάβολοι σαν τον
d.j. Food «ριμιξάρονται» μέχρι τελικής πτώσεως. Ίσως πάλι φταίω εγώ που έβαλα
το CD να παίζει για πρωινό ξύπνημα.

* Ι Robots – Italo electro disco underground classics. Στη βασιλεία του
«ελέκτρο» που ζούμε, με κάτι τέτοιες μουσικές θα έκαναν τα ρομπότ (τα
ποιοτικά, όμως, γιατί προσέξτε τη σφραγίδα της Irma στην ούγια) παρέλαση. Αν
κοιτάξεις προσεκτικότερα, έχουν χάσει τον βηματισμό.