MATIEΣ Στην Πρέβεζα

Είχα να πάω στην Πρέβεζα τρεις δεκαετίες. Δεν με είχε φέρει, όλ’ αυτά τα
χρόνια, ο δρόμος μου ώς εκεί. Πήγα του Λαζάρου, για ένα τριήμερο, μαζί με τον
Αδαμάντιο Πεπελάση. Με πρόσκληση – κι αυτή τη φορά – του σοφού
μουσικού-δασκάλου Στέφανου Βασιλειάδη. Για να μιλήσουμε – «ο καθείς και οι
γνώσεις του» – στο 13ο Συνέδριο Χορωδιών, που οργάνωσε η τοπική χορωδία
«Αρμονία».

H Πρέβεζα που είχα γνωρίσει, είχε τη βαριά σκιά από την αυτοκτονία του
Καρυωτάκη κι ένα φτηνό δωμάτιο ξενοδοχείου γεμάτο κοριούς! H Πρέβεζα που
αντάμωσα τώρα, ήταν μια άλλη πόλη. Με καινούργια ξενοδοχεία, ανθρώπους
γελαστούς – παρά τις γκρίνιες τους – ζωηρή κίνηση στους δρόμους και
εκατοντάδες κεντράκια στην παραλία, αλλά και στα σοκάκια, για να το ρίχνουν
έξω τα βράδια τους οι νέοι – κυρίως.

Εκείνο που μου έκανε εντύπωση, είναι τούτο: ενώ σε άλλες πόλεις οι ντόπιοι
περνούν αδιάφοροι από δίπλα σου, στην Πρέβεζα σου ανοίγουν χαμόγελα, απλώνουν
το χέρι για χαιρετισμό καρδιάς και, στην ταβέρνα, σου στέλνουν οπωσδήποτε ένα
μπουκάλι κρασί για τα καλωσορίσματα. Σε μια ταβέρνα, μάλιστα, ο μαγαζάτορας
αρνήθηκε να βγάλει λογαριασμό – «όλα τα κερνάει το μαγαζί», είπε – κι ας
είχαμε φάει, με τον Διαμαντή, τις ωραιότερες αλανιάρες τσιπούρες του κόσμου!

Πήγαμε και στο νεκρομαντείο του Αχέροντα. Εκεί που οι αρχαίοι ημών πρόγονοι –
το τότε παπαδαριό – είχαν στήσει τη μεγαλύτερη κομπίνα της εποχής: αν ήθελες
να… «μιλήσεις» π.χ. με την ψυχή της πεθαμένης μάνας σου, σ’ έβαζαν σ’ ένα
σκοτεινό δωμάτιο, γυμνό, επί τρεις μέρες, σε τάιζαν λούπινα και βρασμένο
κριθάρι, ώσπου να γίνεις νταούλι από τα αέρια, κι ύστερα σε οδηγούσαν στον
Λαβύρινθο – πάντα νύχτα – για να βρεθείς φάτσα-κάρτα με την ψυχή του
αγαπημένου σου προσώπου! Εκεί, κάποια στιγμή, έπεφτε ένα παραπέτασμα κι ένας
απατεώνας παπάς έκανε μια φευγαλέα – δευτερολέπτων – εμφάνιση, ώστε εσύ, το
θύμα, να πιστέψεις ότι αυτή η σκιά, που πέρασε από μπρός σου, είναι ο άνθρωπός
σου! Ύστερα κατέβαινες ώς τα έγκατα του Άδη, άκουγες το γαύγισμα του Κέρβερου
και έφευγες συγκινημένος, αφού βέβαια είχες πληρώσει το «κατιτί σου» για τη
θρησκευτική τελετή! Σημειωτέον, πως ό,τι είχες δει στον Λαβύρινθο δεν θα
‘πρεπε να το πεις πουθενά, επί ποινή θανάτου!

Γέμισε η στήλη. Μόλις που προλαβαίνω να πω ότι πέρασα κι από το Ζάλογγο,
χάρηκα την πόλη της Πρέβεζας με τα – εκατοντάδες – παρτέρια της, γνώρισα το
έθιμο με τα «Λαζαρούδια» και τον αεικίνητο Δ. Ευθυμίου, και άκουσα μια υπέροχη
παιδική χορωδία που διηύθυνε η Βουλγάρα Ανέλια Στεφάνοβα. Θα τελειώσω με
τούτο: οι Πρεβεζάνοι φαίνεται να περνάνε καλά. Βγάζουν πολλά πρώιμα κηπευτικά,
είναι σπουδαίοι ψαράδες και ταΐζουν και κοιμίζουν 3.500 φοιτητές του TEI της
περιοχής.