ANAΛΩΣIMA Έτσι. Kοκορέτσι

Κανονικά θα ήθελα να το φτιάξω μόνη μου. Να ξέρω τον σωστό χασάπη, που θα μου
δώσει την εγγυημένη συκωταριά και τα υπόλοιπα, να κατέχω την τέχνη ομοιόμορφου
κοψίματος και περάσματος στη σούβλα και τα σχετικά. Αλλά δυστυχώς, σε όλα
αυτά, οι μετρ που συνα-ντούσα κάθε Πάσχα δεν φιλοτιμή-θηκαν ποτέ να με
εκπαι-δεύσουν. Και θα έπρεπε βέβαια να διαθέτω το ειδικό καμαράκι που υπήρχε
δίπλα στην κουζίνα του σπιτιού της θείας μου στο Αγρίνιο, όπου με έστελναν
διακοπές να γευτώ την παράδοση σαν παιδί, και να κλαίω όλο τον υπόλοιπο καιρό
από νοσταλγία. Κι αφού δεν είναι δυνατόν να συμβεί τίποτα τέτοιο, θα το πάρω
έτοιμο το κοκορετσάκι. Ας είναι καλά ο διευθυντής του σούπερ μάρκετ που είχε
την ιδέα. Από τώρα ετοιμάζομαι να το ψήσω στο επίσης έτοιμο για χρήση – μία
χρήση – μπάρμπεκιου στιγμής, στη βεράντα του διαμερίσματος, διότι φέτος δεν
έχει εξοχές το πρόγραμμα, να βγάλω κι εγώ το τοπικιστικό μου άχτι, επιτέλους.
Διότι υπάρχουν θέματα στα οποία παραμένουμε ανυποχώρητοι σε διεθνείς πιέσεις
και ευρωπαϊκές εντολές και απαγορεύσεις. Υπάρχουν θέματα που αξίζει να
επαναφέρονται με νέο αίτημα και νέο ένδυμα, ξανά και ξανά, ώσπου να
κατακτήσουν την αγορά, όπως την κατάκτησε το ελληνο-τουρκικό σουβλάκι. Το
κοκορέτσι που διώχθηκε, συκοφαντήθηκε, μπήκε στη μαύρη λίστα, είναι πάντα
παρόν με τις περγαμηνές της παρανομίας του και τα παράσημα της
αντιπαγκοσμιευτικής του δράσης να το τυλίγουνε μαζί με τα αντεράκια. Δεν
παζαρεύουμε τη γεύση μας, κι ευτυχώς τώρα πια έπαψαν οι μαγείρισσες να κρατάνε
μυστικά τα κόλπα τους, κυκλοφορούν βιβλία και συνταγές. Το μέλλον υπόσχεται
χειροποίητο κοκορέτσι.