ANAΛΩΣIMA Aλλάζει ο κόσμος;

Θα ήθελα να ήμουν Κύπρια για να ψηφίσω σ’ αυτό το δημοψήφισμα. Είχα μάλιστα
πρόγονο Κύπριο, που πριν από πολλές γενιές μετανάστευσε στην Πισιδία, και τα
τρισέγγονά του έγιναν πρόσφυγες το ’22, στους οποίους ουδέποτε επεστράφη
τίποτα από τα χαμένα. Άλλες εποχές τότε κι άλλες τώρα ευτυχώς, αλλά αν θέλω να
ψηφίσω Ναι στο κυπρι-ακό δημο-ψήφισμα δεν είναι για την επιστρο-φή αγαθών
στους μακρινό-τατους συγγε-νείς μου. Είναι για τη χαρά που έχουν οι Κύπριοι
την ευκαιρία να δώσουν στον κόσμο. Κάτι που δεν φαίνεται στα άμεσα κέρδη της
εφαρμογής του σχεδίου Ανάν, αλλά δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει. Από την πολλή
σοφία και ανάλυση ξεχνάμε καμιά φορά τις βασικές αξίες της ζωής μας, κι η
ύπαρξη του ΟΗΕ είναι απ’ αυτές. Μπορεί να μην είναι τέλειος, αλλά είναι ό,τι
καλύτερο μπόρεσαν οι άνθρωποι να φτιάξουν μέχρι τώρα, για να συνεννοούνται
ειρηνικά και να αποφεύγουν τους πολέμους. Κοντεύουμε να το ξεχάσουμε στα
κύματα της ειρωνείας και του κυνισμού, που μας πνίγουν. Ό,τι έχουν κοινό στη
θετική πλευρά τους, οι άνθρωποι του κόσμου όλου, είναι η ελπίδα ότι θα
μπορέσουν κάποτε να ζήσουν ειρηνικά. Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης
χαίρονται όταν πέφτει ένα τείχος. Όπως όταν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου, η
χαρά συγκλόνισε ακόμα και τους ιδεολογικά φοβισμένους. Πέρα από τους
σκεπτικισμούς και τα προσεκτικά βήματα που πρέπει να γίνουν, θα ήθελα να
χαρίσω στον κόσμο την ευκαιρία να πλημμυρίσει για λίγο από αυτό το συναίσθημα,
ότι δεν είναι αναπόφευκτη η μοίρα του μίσους, ότι μπορούμε εμείς οι άνθρωποι
να ξεπεράσουμε τη μοίρα.