Δρόμοι

Το πάθημά μας…

… – ό,τι ακριβώς είχαμε κοροϊδέψει στην περίπτωση Αμερικανού συναδέλφου πριν
από μερικά χρόνια. Γράφαμε τότε, όχι δίχως κάποια κοροϊδευτική διάθεση, για
την περιπέτεια του δημοσιογράφου Χάουι Γκόρντον. Μετά τα πενήντα, η
κολονοσκόπηση είναι μια εξέταση ρουτίνας. Όμως, μολονότι οι πενηντάρηδες σε
αυτόν τον κόσμο είναι πολλοί, σπάνια θα ακούσει κανείς έστω και έναν να μιλάει
γι’ αυτή τη σκοτεινή εμπειρία.

Ανήμερα…

… στα γενέθλιά του, διηγιόταν με θάρρος ο Αμερικάνος ασθενής, το καθαρτικό
δεν δημιουργούσε το ιδανικό εορταστικό κλίμα. Ύστερα από ένα ποτήρι με το
διαβολικό υγρό, ένιωθε τα βογκητά του να βγαίνουν από το στόμα του μαζί με την
ψυχή του. Καθώς οι αέριες μάζες και οι χειμαρρώδεις εκροές δοκίμαζαν για τα
καλά την αντοχή της λεκάνης, άκουγε τα παιδιά του που γελούσαν πίσω από την
πόρτα της τουαλέτας και προσπαθούσε να θυμηθεί πότε ήταν η τελευταία φορά που
είχαν τόσα κέφια.

Ναι…

… είναι αλήθεια πως ένα ταξίδι στην άβυσσο του πρωκτού με μια σατανική
συσκευή δεν είναι ό,τι πιο ευχάριστο, ιδιαίτερα αν αυτός ο πρωκτός είναι ο
δικός σου – με τους ξένους, εύκολα γελάει κανείς. Αυτά γράφαμε λοιπόν και
κοροϊδεύαμε τότε, ανυποψίαστοι πως μια παρόμοια τύχη θα μας περίμενε και εμάς
μερικά χρόνια αργότερα, τις προάλλες. Το σατανικό μηχάνημα του δικού μας
γιατρού χώρεσε μέσα σε μια πολύ μικρότερη τρύπα (διουρηθρική ενδοσκοπική
επέμβαση), από την οποία απέσπασε με επιτυχία την «πέτρα» που κουβαλούσε
αγόγγυστα – άγνωστο για πόσα χρόνια – το νεφρό, μέχρι εκείνο το πρωινό που –
άγνωστο γιατί – αποφάσισε να κατρακυλήσει από τη θέση της με όλον τον πόνο που
πρέπει να ένιωθε ο Άτλαντας στο κορμί του όταν κουβαλούσε το βάρος του κόσμου.
Στην ψυχρή αίθουσα του χειρουργείου, παραδίδοντας ό,τι πολυτιμότερο έχει ένας
άνδρας στη φροντίδα ωραιοτάτης νοσοκόμας που είχε πλησιάσει κρατώντας μια
τούφα βαμβάκι, ο ασθενής διαπίστωνε με απογοήτευση πως το ναρκωτικό κυλούσε –
αλίμονο – πάρα πολύ γρήγορα μέσα στον κιτρινοπράσινο ορό. Ο ύπνος βάρυνε τα
βλέφαρα και σύντομα έσβησε την αίσθηση από το χάδι που υποσχόταν μιαν
ανέλπιστη σχέση.

Ας είναι…

… Όλα πήγαν καλά. Και θα πήγαιναν ακόμη καλύτερα, αν την άλλη μέρα ο καλός
γιατρός είχε αποφύγει αυτή την ερώτηση: «Έχετε εξεταστεί ποτέ για προστάτη;».
Ύστερα, όλα έγιναν τόσο γρήγορα και τόσο διακριτικά, που όταν πια το
γαντοφορεμένο δάχτυλο ολοκλήρωνε την αποστολή του στον «βυθό», ήταν ήδη πολύ
αργά για να σώσει ο ασθενής τα προσχήματα με μια έστω μικρή κραυγή
διαμαρτυρίας. Τέλος καλό, όλα καλά. Μπορεί η ωραιοτάτη νοσοκόμα να μην είναι
παρά μια αμυδρή ανάμνηση, αλλά ο ασθενής νιώθει πως στο πρόσωπο του γιατρού
έχει κερδίσει έναν καλό και ευγενικό φίλο, από εκείνους που ξέρουν να φέρονται
με το γάντι.