ANAΛΩΣIMA Ομορφοκκλησιά

Στην αρχή είχε μια παιδική χαρά, συμπαθητική, αλλά δεν άξιζε διαδρομή με
αυτοκίνητο. Ύστερα απέκτησε γκαζόν γύρω γύρω και μετά πέρασαν μονοπάτια και
φυτεύτηκαν παρτέρια με τριανταφυλλιές. Και το γκαζόν απλώθηκε ώς τα πεύκα. Και
βλέπεις τώρα πεύκα με γρασίδι από κάτω, κάτι που όλοι οι ειδικοί ορκίζονται
ότι δεν είναι δυνατόν να συμβεί. Να που συνέβη. Στο άλσος του Βεΐκου, ένα χώρο
που δεν τον έπιανε το μάτι σου, ανάμεσα στον δρόμο και την περιοχή με τις
πολυκατοικίες-θωρηκτά του Γαλατσίου, έγιναν διακριτικά σε λίγα χρόνια μικρά
θαύματα. Δεν αφέθηκαν να καταστραφούν οι παιδικές χαρές κι ύστερα ν’ αρχίσουν
οι κόντρες, ποιος θα πληρώσει, πού θα βρεθούν λεφτά και τέτοια, οι
συνηθισμένες διαδικασίες που συνοδεύουν τους ελεύθερους χώρους της Αθήνας σαν
ενδημική ασθένεια. Συντηρήθηκαν κανονικά οι παιδικές χαρές και απλώθηκε
περιμετρικά η περιποίηση και η ανάδειξη, πραγματική, όχι οι καταστροφές που
τόσο συχνά οραματίζονται και κατορθώνουν οι δήμαρχοι, και τις βαφτίζουν
«ανάπλαση». Ο ξερός χώρος φυτεύτηκε και μεγαλώνουν σιγά σιγά τα δεντράκια,
βλάστηση της Αττικής, μικροί θάμνοι, αρωματικά που απλώνονται, κι ανάμεσα
μονοπατάκια. Κι όλα καθαρά, φρέσκα, απαλλαγμένα από ό,τι πάγωσε και
κλαδεύτηκε, αστραφτερά από τα καινούργια ανοιξιάτικα φύλλα. Γεμάτος ο τόπος
αγριολούλουδα. Φτάνει ένας χώρος μικρός που να τον έχουν αγαπήσει και προσέξει
και διατηρήσει καθαρό και αναδείξει, για να ξαναβρείς την ομορφιά της Αττικής
άξια όλων των μύθων και των ύμνων. Ομορφοκκλησιά της φύσης, όπως ονομάζουν τη
μικρή εκκλησία που φαίνεται απέναντι. Και είναι όμορφη επειδή δεν την έπνιξαν
τα θωρηκτά, άφησαν λίγο χώρο γύρω. Γιατί δεν αξίζουν άλλες γειτονιές κάτι τόσο απλό;