ANAΛΩΣIMA Παράξενη ειρήνη

Ωραία είναι η Ειρήνη, όταν φοράς χιτώνες κι ελευθερώνεις περιστέρια, ανάβεις
δάδες, επικαλείσαι τον Απόλλωνα. Ωραία είναι να διαδίδεις μήνυμα Ολυμπιακής
εκεχειρίας. H πραγματικότητα είναι άχαρη, να τα κάνεις πράξη. Να υπογράφεις
συνθήκες, να συμφωνείς σε υποχωρήσεις. Εκεί είναι τα δύσκολα και τα άσχημα.
Στην Κύπρο βέβαια έχουν τριάντα χρόνια ειρήνη, συνήθισαν τα συρματοπλέγματα,
τα φυλάκια, τα σακιά άμμου, τον χωριστό τουρισμό, τη χωριστή ανάπτυξη, τις
πορείες στα κατεχόμενα, τους ηρωισμούς με τις σημαίες, τα αδιέξοδα γενικώς.
Φαίνεται ότι είναι δύσκολη η ιδέα να συμβιώσουν, δυσκολότερη από το να έχουν
τη στάση και τα δικαιώματα του θύματος. Περίπλοκο και επικίνδυνο. Αφού δεν το
κατόρθωσαν πριν, γιατί να το κατορθώσουν τώρα; Ίσως δεν εμπιστεύονται και τον
εαυτό τους. Αυτό που τόσα χρόνια λένε πως θέλουν, κι εμείς μαζί τους, δεν
είναι έτοιμοι να το δεχτούν. Ούτε κι εμείς. Το Όχι αυτό σημαίνει. Φταίει το
ποσοστό τάδε, φταίει το κλάσμα δείνα, φταίει η προθεσμία ξερωγωποιά. Φταίει η
ανάγκη του συμβιβασμού. Να πεις το Ναι, να αντισταθείς στον πειρασμό του Όχι.
Να το πεις όχι επειδή σε πιέζουν, όπως διαλαλούν, αλλά επειδή το πιστεύεις,
δεν το θεωρείς ήττα, ντροπή. Και μιλάς ανοιχτά στον λαό για την ανάγκη των
συμβιβασμών και την καθημερινότητα που θα προκύψει απ’ αυτούς, να
προετοιμάζονται. Αλλά για να τα πεις αυτά πρέπει να έχεις παραδεχτεί τα
προηγούμενα λάθη σου, να έχεις αποφασίσει να προφυλάξεις τον εαυτό σου από το
να τα επαναλάβει. Όχι να τα φορτώνεις στον Ανάν. Ο Ανάν τι έχει να κερδίσει;
Αγόρασε οικόπεδα στην πράσινη γραμμή και θέλει να ανεβάσει την τιμή τους;