ANAΛΩΣIMA Πάρ’ το απόφαση βρε Στράτο…

Στην Πλατεία Αιγύπτου σημαίες. Τακτικές και ομοιόμορφες, στη συγκέντρωση της
ΓΣΕΕ, που ανεμίζουν στο πρωινό αεράκι με μουσική συνοδεία τα «Εργατικά».
«Λειώνουν τα νιάτα μας στη βιοπάλη, με τα κομμάτια μας βγαίνει τ’ ατσάλι»,
τραγουδά πονεμένα η φωνή του Νταλάρα στα μεγάφωνα και σιγομουρμουρίζει το
ζευγάρι στο πάρκο. Εντάξει, ακούγεται κάπως υπερβολικό, οι συγκεκριμένοι
άνθρωποι μπορεί ποτέ να μη δούλεψαν στη βαριά βιομηχανία, μάλλον με
τραπεζοϋπαλλήλους μοιάζουν, αλλά ο μόχθος δεν βρίσκει εύκολα τρόπο να
εκφραστεί καλλιτεχνικά. Στο σουπερμάρκετ πάντως οι πωλήτριες δεν απεργούν, κι
ούτε τα εμπορεύματα μεταφέρονται με λεωφορεία. Όλα λειτουργούν κανονικά.
Ψωνίζοντας ξεχνάω εντελώς τους εργατικούς αγώνες, μόνο περιμένοντας να πληρώσω
ακούω δύο που δουλεύουν στις ταμειακές μηχανές να ρωτάνε τι ώρα θα τελειώσουν.
«Στις δέκα έφυγα χτες» λέει η μία κι η άλλη κουνάει το κεφάλι, όχι με
ιδιαίτερη έκπληξη, με κατανόηση πιο πολύ. Ίσως είναι συνηθισμένο να φεύγεις
στις δέκα από το σουπερμάρκετ, να συμβαίνει κάθε τόσο. Κι αν κυκλοφορείς με
συγκοινωνία τι κάνεις άραγε τη μέρα της απεργίας; Πώς έρχεσαι από μακριά, πώς
γυρίζεις πίσω; H καθεμιά το αντιμετωπίζει μόνη της το πρόβλημα εδώ. Δεν
απεργούν ποτέ, πώς να απεργήσουν οι υπάλληλοι ενός απλού μαγαζιού, με τι
φόντα; Προφανώς δεν είναι καν γραμμένες στο συνδικάτο. «Πάρ’ το απόφαση βρε
Στράτο να γραφτείς στο συνδικάτο», κέντριζε το φιλότιμο η ΓΣΕΕ με το άλλο
εκείνο τραγουδάκι, μέρες τώρα στα ραδιόφωνα. Δεν χωλαίνει η καλλιτεχνική
έκφραση μόνο, χωλαίνει και η γενικότερη έκφραση της εργατικής αξιοπρέπειας.
Πώς να γραφτείς στο συνδικάτο; Τα κορίτσια εδώ ακολουθούν καριέρα κατά μόνας,
λες κι είναι στελέχη επιχειρήσεων.