Mου δανείζετε τη γυναίκα σας;

Μια ωραία οικογενειακή στιγμή; Όχι, δα! H μαμά δεν είναι η μαμά, είναι μια κυρία δανεική για τον μπαμπά, μπας και κερδίσουμε κανένα φράγκο από το ριάλιτι ανταλλαγής συζύγων

H κοινοβιακή ζωή έγινε μόδα στις εποχές των κοινωνικών επαναστάσεων. Δεν
υπάρχει ιδιοκτησία, ούτε στον έρωτα ούτε στις σχέσεις, ακόμη και εκείνες
μητέρων και παιδιών. Όλοι για όλους, υποτίθεται, και όλοι με όλους. Με τη
βοήθεια, μερικές φορές, παραισθησιογόνων για να απελευθερωθούν ήθη, να
εξαφανιστούν αναστολές, με άλλοθι να ανακαλύψουν οι άνθρωποι τη φύση, να
επιστρέψουν στις εποχές που δεν υπήρχαν κανόνες. Δεν τα κατάφεραν. Πληγώθηκαν.
Μπερδεύτηκαν. H υποχώρηση υπήρξε άτακτη, όπως συμβαίνει με κάθε υπερβολή.

Στην εποχή της κατανάλωσης των πάντων έγινε τηλεπαιχνίδι η «χαλάρωση»
των συζυγικών κανόνων. Με όρους, υποτίθεται. Δεν πρόκειται ακριβώς για
κοινοβιακή ζωή ούτε ακριβώς για ανταλλαγή συζύγων ως προς τη σεξουαλική σχέση
που προϋποθέτει η συζυγική σχέση. Για ανταλλαγή νοικοκυρών πρόκειται. Για την
ανταλλαγή γυναικών, σαν να είναι πράγματα που δανείζει ο ένας στον άλλον. Και
όχι φυσικά το αυτοκίνητό του. Αυτό αποκλείεται. Τη σύζυγο. Σαν σκλάβα. Να δει
και εκείνη πως λύτρωση δεν υπάρχει. Όπου και να βρεθεί, τα ίδια ακριβώς θα
κάνει. Ένας άντρας-αφέντης θα απαιτεί φαγητό και καθαρό πουκάμισο και
παιδιά-δυνάστες, που με το δίκιο τους θα ζητούν τη δική τους μαμά ή θα κάνουν
τον βίο αβίωτο στην ξένη. Ποιο παιδί στον κόσμο θέλει να δει μια άλλη μαμά να
παίρνει χωρίς λόγο τη θέση της δικής του; Δεν χρειάζεται επιστημονική γνώση.
Και μόνον η ανάμνηση της παιδικής ηλικίας, της ανασφάλειας που προκαλούσε η
οποιαδήποτε απομάκρυνση γονιού, θα αρκούσε για να σταματήσει του είδους τα
τηλε-πειράματα. Λες και ο γάμος είναι μια φιγούρα καντρίλιας και με το σύνθημα
«σανζέ λε νταμ» μπερδεύονται τα ζευγάρια.

Όσο για τα αισθήματα; Ποιος τα υπολογίζει… Ο καθημερινός Γολγοθάς της
συμβίωσης, πάντως, τα έχει παραμερίσει. Αυτό αγωνίζεται να αποδείξει,
προφανώς, το τηλεπαιχνίδι που εισήχθη και στη χώρα μας και που προτείνει την
ανταλλαγή νοικοκυρών. «Γυναίκες σε δράση» λέει το διαφημιστικό τρέιλερ του
Αντ1 που άρχισε να προβάλλει το ριάλιτι από την περασμένη Τρίτη, αλλά δεν
πρόκειται παρά για γυναίκες σε απόλυτη αδράνεια. Για γυναίκες που
παραμυθιάζονται ότι είναι τάχα «δράση» να φύγουν από το ένα σπίτι και να
ζωστούν σε ένα άλλο την ποδιά και το ξεσκονόπανο, δράση είναι να αλλάζεις τα
ρούχα το μέσα έξω, «δράση» είναι στο όνομα του χρήματος να υφίστασαι τις
παραξενιές ενός ξένου. Ενός ξένου με τον οποίο θα πρέπει να τηρείς κανόνες,
παρ’ όλο που οι όρκοι αγάπης, οι ανάγκες της ψυχής σε έκαναν να διαλέξεις
κάποιον άλλον για να μοιραστείς τη ζωή σου.

Λες και όσα προσφέρουν οι σύζυγοι ο ένας στον άλλον, ακόμη και ο θυμός,
η πλήξη, είναι οι λεπτομέρειες, οι αμελητέες συνθήκες της ζωής, και αυτό που
μετράει είναι το τυπικό τελετουργικό της συναλλαγής. Σαν να αγοράζει κανείς
ένα προϊόν από το κατάστημα της γειτονιάς του και αποφασίζει να το αγοράσει
από κατάστημα άλλης γειτονιάς για να συγκρίνει ποιότητα και εξυπηρέτηση.
Φρίκη! Και όλα εκείνα τα μοναδικά μυστικά που μοιράζονται δυο άνθρωποι όταν
ζουν μαζί, οι λεπτές αποχρώσεις της πολύ δικής τους, της απολύτως ιδιωτικής
καθημερινότητας, εκείνες οι στιγμές της χαλάρωσης που δίνει η οικειότητα και
που μόνο ένα ζευγάρι γνωρίζει, που μόνο η συμβίωση χρόνων επιτρέπει; Έτσι απλά
ανταλλάσσονται συνήθειες και σκαντζάρουν τα πρόσωπα; Κυνισμός; Μάλλον
αναισθησία.

Κατάργηση συναισθηματικού πολιτισμού

Και τα παιδιά, αν υπάρχουν, είναι φυσικά η πιο άγρια πτυχή αυτής της
υπόθεσης. Τα σκέφτηκε κανείς; Υπολόγισε την άγουρη ψυχή που, πριν καταλάβει
τον κόσμο, διδάσκεται ότι μπροστά στο κέρδος δεν υπάρχουν αισθήματα; Ότι
μπορεί ο μπαμπάς να αλλάζει τη μαμά, προκειμένου να κερδίσουν κανένα φράγκο;
Ωραίο δίδαγμα ζωής! Ωραίο θέαμα ξεφτίλας!

Προσβάλλεται στον πυρήνα του ο συναισθηματικός πολιτισμός με άλλοθι το
χρηματικό «έπαθλο». Καταργείται από τη ρίζα του, από την ίδια την οικογένεια,
η οποία μετατρέπεται σε συνάθροιση προσώπων. Και αν δύο σύζυγοι έχουν
βουλιάξει στην πλήξη τόσο που να μην αντέχει να βλέπει ο ένας τον άλλον, ας
χωρίσουν αξιοπρεπώς από στέγης και κλίνης. Γιατί να το κάνουμε θέαμα;