Πρόβα για τη ζωή

Ύστερα από κάθε πρεμιέρα βγαίνω στην κοινωνία σαν το σαλιγκάρι μετά τη βροχή.
Και πάντα με περιμένει ένας κόσμος άγνωστος, ένας κόσμος από την αρχή, ένας
κόσμος που τον καιρό των προβών ήταν για μένα εξαφανισμένος κι επειδή δεν τον
έβλεπα (διότι κοίταζα την τύφλα μου) νόμιζα ότι και δεν υπήρχε. Ξύπνησα όμως
και μετά την πρεμιέρα βγήκα στο μπαλκόνι να… Κανά δυο ξερά κλαριά άρχισαν
κιόλας να μπουμπουκιάζουν, ο δυόσμος που ‘χε ξεραθεί απ’ τον χιονιά πετάει
ξανά καταπράσινα τα φύλλα, τον χαϊδεύεις κι ευωδιάζει η βεράντα. Βγήκα στον
δρόμο, πήρα εφημερίδα κι από το άνοιγμά της άφησα τα γεγονότα ξανά ελεύθερα να
εισβάλλουν στη ζωή και να την πνίξουν με τα τοξικά τους.

Έβαλα πάλι τα τηλέφωνα τα ακίνητα στην πρίζα κι έβγαλα το αθόρυβο από τα
κινητά. Τόσοι άνθρωποι που αγαπώ με ζήταγαν τόσες μέρες και πού να με βρούνε,
τόσα λουλούδια ανθίσανε και ποιος να τα μυρίσει; Τόσα γεγονότα, η Φλόγα, η
Κύπρος και εγώ κλεισμένος στο σκοτάδι μιας αίθουσας θεάτρου, να φτιάχνω
εικόνες, ήχους και στιγμές σε ένα σύμπαν 12X10. Τα τετραγωνικά τής σκηνής. Πώς
γίνεται επί δύο εβδομάδες τώρα να πιστεύεις πως μια πτυχή στην αυλαία είναι
πιο σημαντική από μια διαδήλωση στο Ιράκ,

να σου λένε για την Κύπρο και συ να ακούς μια νότα στο πιάνο αν ταιριάζει

στο τραγούδι ή το πάει αλλού.

Σκέφτομαι πολλές φορές, λέω να: γι’ αυτό πιάστηκα από το θέατρο (σαν τον
πνιγμένο από τη σανίδα). Για να ξεχνάω τη ζωή. Κι ύστερα πάλι το
ξανασκέφτομαι, λέω μπορεί και όχι. Μπορεί να φεύγω από τη ζωή για λίγο, μόνο
και μόνο για να τη βρίσκω πάλι από την αρχή, καινούργια κι ολοζώντανη, να
πιάνω το κουβάρι της και πάλι από την άκρη…

… Γράφω και στις διπλανές τηλεοράσεις παίζει το θέμα της Κύπρου ξανά και
ξανά. Σαν να μη θέλω να το ακούω. Σαν να κάνω ότι δεν υπάρχει. Σαν κάτι να
τελειώνει όπως όπως. Δεν ξέρω να τη ζω τη ζωή. Πάλι γυρνάω στην τέχνη. Τρέχω
στον ποιητή…

«Ημερολόγιο καταστρώματος, Γ’»

«Στον κόσμο της Κύπρου,

Μνήμη και Αγάπη.

… Κύπρον, ου μ’ εθέσπισεν…

… Παράξενο, το βλέπω εδώ το φως του ήλιου· το χρυσό δίχτυ

όπου τα πράγματα σπαρταρούν σαν τα ψάρια

που ένας μεγάλος άγγελος τραβά

μαζί με τα δίχτυα των ψαράδων»