ANAΛΩΣIMA Σταθμός Λαρίσης

Στο Μετρό όλα βαίνουν καλώς. Συνεχίζει να είναι πεντακάθαρο, κανένας να μην
καπνίζει, κανένας να μην πετάει κάτω ούτε ένα άκυρο εισιτήριο, κανένας να μην
τρώει, ούτε να μασουλάει. Είναι η καθαριότητα που εμπνέει, η πολυτελής
κατασκευή, οι φρουροί με τα αυτόματα; Στον Σταθμό Λαρίσης στέκονται έξι με
πορτοκαλιές φόρμες και ζητάνε χαρτιά. Είμαστε μέσα στο βαγόνι και τους
βλέπουμε να περιτριγυρίζουν αυτούς που αφικνούνται από τον Επάνω Κόσμο.
Ακουμπάνε κάτω τις βαλίτσες οι ταξιδιώτες και ψάχνονται και όσο να ‘ναι ένας
μικροπανικός διαχέεται στο πρόσωπό τους. Και σ’ εμάς τους περαστικούς του
βαγονιού που φεύγει τρέχοντας, πριν προλάβουν να ανεβούν οι εξεταζόμενοι, μια
γεύση διαχέεται από την ασφαλή Αθήνα. Κάπως έτσι θα είναι άραγε και στους
Ολυμπιακούς, με μπλόκα σε κάθε γωνία να ζητάνε χαρτιά και θα πρέπει να το
συνηθίσουμε αυτό και να μη μας πειράζει, να μη μας φαίνεται ταπεινωτικό, να μη
μας σουβλίζει λοξά η ντροπή και η αγανάκτηση, να αντιδρούμε ευγενικά και
αξιοπρεπώς, να ελπίζουμε ότι θα πέφτουμε και σε ευγενικούς που θα σέβονται την
αξιοπρέπειά μας. Καλά θα ήταν να κυκλοφορούσαν και μερικές οδηγίες, πώς να
αντιδράτε ψύχραιμα όταν σας ζητούν ταυτότητα στον δρόμο. Αλλά εδώ είναι
Σταθμός Λαρίσης. Δεν μπορεί οι ταξιδιώτες να περνάνε αυτό το μεταβατικό σημείο
δύο κόσμων χωρίς έρευνα. Από πάνω σταθμός τρένων, τριτοκοσμικός, τσαπατσούλης,
ξεχασμένος στη φθορά και την παρακμή του, από κάτω το πολυτελέστερο Μετρό της
Ευρώπης. Με ένα βήμα να περνάς από το ένα στο άλλο, σαν ήρωας επιστημονικής
φαντασίας που αλλάζει Σύμπαντα. Πού πάτε κύριοι;