ANAΛΩΣIMA Capsela borsa pastoris

Ένα τόσο δα χορταράκι ανθισμένο, με όνομα τριπλό, σαν Ισπανός πρίγκιπας. Την
άνοιξη γεμίζει τους ελεύθερους χώρους, λεπτό, με μονό μίσχο, φυλλαράκια
ακτινωτά σε σχήμα καρδιάς και μικρούτσικο λευκό ανθάκι στην κορυφή. Δεν ήξερα
πάντα το όνομά του. Το συναντούσαμε παλιά στα άχτιστα οικόπεδα, όπου
μπορούσαμε να πάμε για παιχνίδι. Ώσπου δεν έμεινε κανένα άχτιστο οικόπεδο,
αλλά μεγαλώσαμε ευτυχώς και πηγαίναμε παραπέρα. Το μικρό λουλουδάκι
ακολουθούσε, μπορεί και φυτρώνει παντού την άνοιξη, σε χαραματιές του
πεζοδρομίου και σε ψηλά βουνά, σε παραλίες και σε χωράφια. Αν θελήσεις να το
ονομάσεις, να το αναγνωρίζεις όπως τα δέντρα και τα διάσημα λουλούδια,
δυσκολεύεσαι. Λίγα βιβλία κυκλοφορούν στα ελληνικά για τους ερασιτέχνες
βοτανολόγους. Όμως βρήκα το επιστημονικό όνομά του. Λέγεται «κάψουλα, τσάντα
του βοσκού», στα λατινικά. Πώς να ήταν άραγε οι τσάντες των βοσκών που
έμοιαζαν μ’ αυτά τα φυλλαράκια; Θα πρέπει για πολύ καιρό οι βοσκοί να είχαν
ίδιες τσάντες, επί αιώνες ίσως. Κι αυτοί που σκέφθηκαν το όνομα δεν είχαν
φανταστεί ότι θα άλλαζαν οι τσάντες. Τώρα πια οι βοσκοί δεν τις έχουν, έμεινε
το λατινικό όνομα να συνοδεύει το μικρό αγριολούλουδο, σαν επίσημος τίτλος. Το
καλημερίζω έτσι, γυαλιστερό και ολοκαίνουργιο, που έχει κατακλύσει όποια γωνιά
με χώμα βρήκε ελεύθερη, απτόητο από έργα, σκαψίματα, ανακαινίσεις και
κλιματικές αλλαγές, με την ανάμνηση των βοσκών στα κράσπεδα της πόλης. Ήμασταν
από τις τελευταίες σειρές που κάναμε Λατινικά υποχρεωτικά στο σχολείο και
γκρινιάζαμε αφάνταστα. «Μα τι θα μας χρειαστούν;» φωνάζαμε, ώσπου
καταργήθηκαν. Να που χρειάζονται εκεί που δεν φαντάζεσαι, σαν πρακτική τσάντα
βοσκού προσφέρουν ταπεινή υπηρεσία…