20 ΕPΩTHΣEIΣ ΓIANNHΣ KOYPOΣ

ΜΑΡΑΘΩΝΟΔΡΟΜΟΣ

Είκοσι χρόνια υπερμαραθωνίων δρόμων συμπληρώνει φέτος ο Γιάννης Κούρος και
ακόμη περιμένει από την ελληνική αθλητική ηγεσία της χώρας μας την αναγνώριση
που του έχουν δώσει απλόχερα το ελληνικό και διεθνές φίλαθλο κοινό. Ο
γεννημένος στην Τρίπολη στις 13 Φεβρουαρίου 1956 δρομέας ξεκίνησε το 1983
μετέχοντας στο πρώτο Σπάρταθλο, 250 χιλιόμετρα στη διαδρομή Αθήνας – Σπάρτης,
σημειώνοντας 21 ώρες 53′ 40” και την επόμενη χρονιά 20 ώρες 25′ 00” που
παραμένει ρεκόρ.

H πιο μεγάλη ανάμνηση από το Σπάρταθλο;

Στην πρώτη συμμετοχή φθάνοντας στα σύνορα Αργολίδας – Αρκαδίας, πάνω σε βουνά,
ένιωσα ρίγος γι’ αυτό που είχα κάνει και φώναξα μέσα στη νύχτα: Πού είσαστε
βρε πατριώτες!

Τι σου έχει μείνει από την απήχηση αυτής της πρώτης επιβεβαίωσης των
αρχαίων ημεροδρόμων;

H αμφισβήτηση της γνησιότητας του αγώνα από τους Άγγλους ειδικούς, οι οποίοι
αργότερα αναγνώρισαν ότι είχαν κάνει λάθος.

Είκοσι χρόνια υπερμαραθωνίων και τριάντα ένα στον αθλητισμό. Μετά…
καίγεσαι;

Συνεχίζω για άλλα δεκατέσσερα τουλάχιστον, αν θέλει ο Θεός.

Δεν σε κούρασαν τόσα εκατομμύρια χιλιόμετρα τρέξιμο;

Με κουράζει μόνο η αντιμετώπιση των αρμοδίων και μερικές φορές η προπόνηση.
Στους αγώνες νιώθω πολύ νέος.

Θα μπορούσες να τρέξεις και την απόσταση από την Αυστραλία στην Ελλάδα αν
ήταν μόνο ξηρά;

Θα ήταν μεγάλη πρόκληση, αλλά θα χρειάζονταν και κάποιοι φορείς.

Είναι κρίμα που δεν μπήκε στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας
υπερμαραθώνιος;

Ασφαλώς. Όμως, το βήμα που έπρεπε να είχε κάνει η Αθήνα, ίσως το κάνει το
Πεκίνο το 2008.

Γιατί δεν έγινε η ανάλογη προσπάθεια;

Δεν εκτιμήθηκε εδώ το πόσο αυτό το αγώνισμα ταιριάζει με το «νους υγιής εν
σώματι υγιεί».

Πού βασίζεται αυτή η άποψη;

Στη δική μου εμπειρία ότι όταν μειώνονται στο ελάχιστο οι σωματικές δυνάμεις
επιστρατεύω ψυχικές και πνευματικές και συνεχίζω.

Στο εξωτερικό είναι δημοφιλείς οι υπερμαραθώνιοι;

Σε πολλές χώρες. Για παράδειγμα, ακόμη και στην Ταϊβάν είχαν έλθει όλα τα
κανάλια και ο Τύπος για συνεντεύξεις.

Οι υπερμαραθώνιοι είναι αναγνωρισμένοι από την Παγκόσμια Ομοσπονδία
Κλασικού Αθλητισμού τη γνωστή IAAF;

Ναι και υπάρχουν επίσημα Παγκόσμια Πρωταθλήματα.

Οι επιτυχίες σ’ αυτά αναγνωρίζονται από το υπουργείο Αθλητισμού και τη ΓΓΑ;

Όχι και δεν καταλαβαίνω το γιατί.

H μη αναγνώριση τι σημαίνει;

Δεν υπάρχουν για μένα ούτε πριμ παγκόσμιας ή ευρωπαϊκής νίκης ή για παγκόσμια
ρεκόρ που κατέχω ουκ ολίγα, ούτε καν κάλυψη των εξόδων συμμετοχής μου σε
αγώνες.

Έχεις προσπαθήσει να εξηγήσεις στο υπουργείο Αθλητισμού αυτή την άδικη
αντιμετώπιση;

Εδώ και πολύ καιρό προσπαθώ να δω τον υφυπουργό Αθλητισμού, αλλά είναι αδύνατο
να επικοινωνήσω μαζί του.

Ο σύλλογος στον οποίο ανήκεις, ο Πανελλήνιος Γ.Σ., σου συμπαρίσταται;

Το αντίθετο. Μου είχαν υποσχεθεί ότι θα μου κάλυπταν έξοδα συμμετοχής σε
αγώνες και όταν τα ζήτησα μού έκλεισαν και την πόρτα και δεν μπορώ να
προπονούμαι στο στάδιό του.

Τελικά τι σε κρατάει στην Ελλάδα μετά την απόφαση να ξαναπάρεις την
ελληνική υπηκοότητα αντί της αυστραλιανής που είχες για κάποιο διάστημα;

Η αγάπη για την πατρίδα και η ευγνωμοσύνη για εκείνους που ενήργησαν να
καταταγώ στην Ελληνική Αεροπορία από το 1998, με μισθό σήμερα ως υποσμηναγός
1.000 ευρώ.

Πώς βλέπουν οι Αυστραλοί και γενικώς οι ξένοι τους Ολυμπιακούς Αγώνες της
Αθήνας;

Γενικά δεν μας εμπιστεύονται, αλλά αυτό οφείλεται και στο δικό τους
διαφορετικό οργανωτικό μάτι.

Οι ομογενείς της Αυστραλίας;

Είναι ενθουσιασμένοι στην πλειονότητά τους, ειδικά αυτοί που έρχονται συχνά
στην Ελλάδα.

Προσωπικά φοβάσαι κάτι στη διοργάνωση;

Λείπει, όσον και αν φαίνεται περίεργο για τη γενέτειρα του Ολυμπισμού Ελλάδα,
η παιδεία στο Ολυμπιακό πνεύμα και αυτό ίσως φανεί προς τα έξω.

H χώρα μας τι θα κερδίσει από τη διοργάνωση;

Κάτι θα μείνει από τα παραδείγματα άμιλλας, αλλά και η τεχνολογία, όμως τα
έργα δεν θα είναι για πάντα, αλλά πρέπει να υπάρξει ανάλογη συνέχεια.

Τα προσεχή σου σχέδια;

Η δημιουργία ιδρύματος με εκθεσιακό ρόλο στο οποίο να υπάρχει όλο το υλικό που
με αφορά, αλλά δύσκολο να γίνει γρήγορα αν δεν βοηθήσουν κάποιοι φορείς.