Περί διώξεων και άλλων φαιδρών

H συνεχιζόμενη περιπέτεια του Νέου Μουσείου της Ακροπόλεως δεν θα απέφευγε και
μετεκλογικά τον ιλαρό τόνο κάποιας φαιδρότητας, όπως διαπιστώνεται από τη
θυμηδία που προκάλεσε στο Βερολίνο η δίωξη όλων των συντελεστών του έργου,
μεταξύ των οποίων και του Dieter Heilmeyer, που ήταν μέλος της κριτικής
επιτροπής του αρχιτεκτονικού διαγωνισμού. Το διεθνές ρεζίλεμα μοιάζει
προκαταβολικά εξασφαλισμένο. Το επιτείνει, άλλωστε, η κωμική διάσταση ενός
εξαιρετικά σοβαρού ζητήματος, με τον θίασο των αντιφρονούντων να προβάλλει
συσπειρωμένος επί σκηνής και την εμβρόντητη κοινή γνώμη να παρακολουθεί το
θεαματικό φινάλε μιας ξεκαρδιστικής παράστασης. Μιας επιθεώρησης δηλαδή, η
οποία αποθεώνει τη δήθεν εντιμότητα της γενικότερης ευαισθησίας απέναντι στην
οικολογική ισορροπία και την ευταξία του πολεοδομικού σχεδιασμού, την αξία του
ιστορικού παρελθόντος και την πρέπουσα αρχαιολογική του ανάδειξη, στους
κανόνες της αρχιτεκτονικής ποιότητας και τις επιταγές της μουσειολογικής
λειτουργίας, την αναγκαιότητα της οικονομικής διαφάνειας και το επιβεβλημένο
διαχειριστικό της ήθος, τη χρηστότητα του δημοσιογραφικού χρέους και τον
υπέρτατο άμωμο λόγο της δικαιοσύνης.

Στα τραγικά, ωστόσο, της ευτράπελης αυτής ιστορίας μόλις διαγράφεται το
γεγονός ότι η Πολιτεία είναι ουσιαστικά αδύναμη να προασπίσει όχι μόνο τα ίδια
τα περιουσιακά της στοιχεία, αλλά και την υπόληψη εκείνων στους οποίους
αναθέτει τη φροντίδα τους. Γι’ αυτό και θα έλεγε κανείς πως ήρθε πλέον η ώρα
να αντιστραφούν οι ρόλοι. Να υποδυθούν, επιτέλους, και οι διασυρόμενοι τους
θιγόμενους, να ζητήσουν τη δίωξη όσων τους εγκαλούν και έναν αυστηρότερο
έλεγχο των περγαμηνών που προσκομίζουν, να διακηρύξουν δυναμικά την πραγματική
καταστροφή που υφίστανται κάποια αρχαία άλλης τάξεως και άλλης αξίας. Όχι
βέβαια εκείνα για τα οποία κόπτονται δήθεν οι εγκαλούντες, αλλά τα στοιβαγμένα
ανεπίτρεπτα στο παλιό Μουσείο της Ακροπόλεως, το ακατάλληλο κτίριο που δεν
ενοχλεί πάντως τους περιοίκους του Ιερού Βράχου. H αντιστροφή όμως των ρόλων
θα μπορούσε να έχει και συνέχεια, όποτε οι αρμόδιοι, ως αναρμόδιοι πλέον, θα
πήγαιναν ακόμα πιο πέρα, επικαλούμενοι την παρακώλυση ενός έργου εθνικής
σημασίας, καταγγέλλοντας τις ψευδείς καταμηνύσεις, απαιτώντας την αποκατάσταση
της ηθικής βλάβης, διεκδικώντας ενδεχομένως και αποζημιώσεις για όλους αυτούς
που, βλακωδώς ίσως, εξακολουθούν να ενδιαφέρονται για τα λεγόμενα κοινά. Για
ψύλλους στα άχυρα δηλαδή, ενός χαμένου και απλήρωτου χρόνου.