ANAΛΩΣIMA Aκριβή μας καθημερινότητα

Τρένα και τρόλεϊ, αεροπλάνα και μετρό. Πόλεις όπου ζουν και δουλεύουν και
κινούνται οι άνθρωποι, σταθμοί, ουρανοξύστες, η βασική συνθήκη της συνύπαρξης,
το δομημένο περιβάλλον. H καθημερινή μας ζωή, η ρουτίνα μας, ο ρυθμός που
κυλάει μηχανικά και μοιάζει αυτονόητος, απλός, βιωμένος, εξασφαλισμένος, αυτός
είναι ο μεγάλος εχθρός. Οι ακάλυπτες γυναίκες, η ελευθερία κινήσεων, η
σύγχρονη κοινωνική σύμβαση, το χαμόγελο, το καλημέρα, το «πόσο κάνει», το
«μήπως θέλετε να καθήσετε», το «πώς σε λένε μικρέ μου». H βιασύνη, η τρεχάλα,
η αμηχανία, το χάζεμα, το βλέμμα, η απορία, η ελευθερία για οτιδήποτε. Ο
δυτικός τρόπος ζωής. Τον κατηγορήσαμε, τον αναλύσαμε, τον απορρίψαμε, τον
αναθεματίσαμε. Τώρα πρέπει να τον υπερασπιστούμε με νύχια και με δόντια. Είναι
ό,τι πολυτιμότερο έχουμε, με όλες τις ατέλειές του. Ειρηνικός και
πολιτισμένος, εξασφαλίζει τη δυνατότητα να κυκλοφορούμε ελεύθερα γυναίκες και
παιδιά, άοπλοι, χωρίς θωρακισμένες μερσεντές, χωρίς φρουρούς και χωρίς φόβους.
Θέλουν να μας το στερήσουν αυτό και δεν τους νοιάζει πόσες ανθρώπινες ζωές θα
αφαιρέσουν· είναι όπως στον Μεσαίωνα, όσο περισσότερες τόσο καλύτερα. Σε
απευθείας σύνδεση με τον Θεό, τι να τους κάνουν τους ανθρώπους; Ριζωμένοι στο
ένστικτο, βουτηγμένοι στο μίσος. Θα χαίρονταν να βλέπουν τους καημένους τους
Μαδριλένους χαμένους και ματωμένους, πεσμένους στον δρόμο. Αυτοί οι δρόμοι της
Μαδρίτης είναι και δικοί μας δρόμοι. Ήμασταν πολύ άτυχοι με τους Ολυμπιακούς
και πρέπει να ανεχτούμε τώρα και το ΝΑΤΟ και κάθε τι που θα κάνει την Αθήνα
στρατόπεδο, δυστυχώς. Να απαιτούμε αποτελεσματικότητα τουλάχιστον και σεβασμό,
μη γίνουμε σαν κι αυτούς στην προσπάθειά μας να προστατευτούμε απ’ αυτούς.