Mαζεύοντας άγριες φράουλες

Κάνεις πως ακούς, αλλά αλλού τρέχεις. Έχεις ανοιχτά τα αυτιά, αλλά περνάει
μόνο ηχητική μουντζούρα. H επιθυμία σου είναι πραγματικά να ακούσεις, αλλά
παμπόνηροι επικοινωνιολόγοι σε τραβάνε να προσέξεις το καινούργιο σταυρωτό
σακάκι, την αστραφτερή διακόσμηση, τη μάρκα του ρολογιού. Τελικά, το να
ακούσεις είναι πιο δύσκολο απ’ όσο φαντάζεσαι. Φαντάσου ότι ακούς, ας πούμε,
μουσική.

Lambchop (Virgin)

Πολυμελές σχήμα, χωρίς… κυβερνητικές φιλοδοξίες, οι Lambchop πιστεύουν στις μελωδίες, την κάντρι και τη μαγεία των εγχόρδων

Ο Κερτ Γουόγκνερ έγραψε ένα τραγούδι που λέει «Listen» («Άκου») και έχει να
κάνει ακριβώς με το πώς πρέπει να ακούς μουσική, κάτι που ευνοούν εδώ οι
συνθήκες οι οποίες δεν είναι άλλες παρά οι αιθέριες, πολύπλευρες, με τη
μυρωδιά του σπιτικού ψωμιού συνθέσεις των Lambchop, των οποίων ο Γουόγκνερ
είναι πρωτομάστορας. Αυτό, επομένως, γίνεται η πιο απολαυστική αποστολή, κάτι
σαν να σου αναθέτουν να μαζέψεις τις φράουλες. Γιατί έτσι όπως κυκλοφορεί η
μουσική σήμερα… σαν κουδούνισμα του τηλεφώνου, πανωφόρι της διαφήμισης,
ρεβέρ της μόδας, υπογράμμιση σε πολιτικούς μονολόγους και εκπυρσοκρότηση στο
άγριο κυνηγητό των δελτίων ειδήσεων, ποιος θα αδικήσει τούτους εδώ τους
μουσικούς της μεγάλης του Νάσβιλ σχολής, που καταφέρνουν να σε παρασύρουν στην
περιπέτεια της ακρόασης. Κανείς. Κανείς που να ξέρω τουλάχιστον.

Ο Κερτ Γουόγκνερ, μάλιστα, ανέθεσε και στον εαυτό του δουλειά. Να γράφει ένα
τραγούδι την ημέρα, πειθαρχημένα και απαράβατα – και αφού τα δύο αυτά CD, που
είναι και το θέμα, προκύπτουν ως καρπός τέτοιων αποφάσεων, θα χειροκροτήσω το
πρόγραμμα και την τάξη, το καθαρό μυαλό και το ωράριο στην έμπνευση – επίσης
και το ότι τα καλύτερα πράγματα βγαίνουν χωρίς βασάνισμα, αν είναι να το
βασανίσεις το πράγμα, άσ’ το καλύτερα, φτιάξε ένα μιλκσέικ και δες το
ηλιοβασίλεμα. Το ένα (CD) το λέει «Aw C’ Mon!» και το άλλο «No You C’ Mon» και
δεν υπάρχουν μεγάλες διαφορές ανάμεσά τους – γιατί τα τραγούδια τους είναι
μαγικά – παρά μόνο ίσως, λίγο πιο μελαγχολικό το πρώτο, λίγο πιο ζωηρό το
δεύτερο, με μερικά κομμάτια όπως το «Sunrise» από ένα σάουνταρκ που έγραψαν
(και αυτά στο πρόγραμμα ένα τραγούδι την ημέρα). Όπως και να ‘χει, βρείτε
τρόπο να ακούσετε. Μπορεί να αλλάξει κιόλας τον τρόπο που θα ακούτε μουσική
στο εξής. Μακάρι να είχαν αυτές οι σελίδες ήχο.

«Norfolk Coast» The Stranglers (FM)

Οι Stranglers, λοιπόν. Σε αυτό που ακούγεται σαν το καλύτερο άλμπουμ τους από
την αποχώρηση του «κεντρικού» παίκτη Χιού Κόρνγουελ και μετά. Χρειάστηκε ένα
μεγάλο διάστημα και επιμονή στα όρια για να πειστεί το κοινό πως ο Πολ
Ρόμπερτς και ο Μπαζ Γουόρν μπορούσαν να κάνουν τη δουλειά, αφού μάλιστα το
υλικό υπήρχε. Εύρωστο ροκ, στο οποίο αναγνωρίζονται εύκολα τα πλήκτρα του
Ντέιβ Γκρίνφιλντ και το μπάσο του Μπαρνέλ, αλλά επιβάλλονται και στα δύο οι
συνθέσεις του άλμπουμ, που (και δεν είναι περίεργο) φτάνουν έως την τζαζ με το
«Dutch Moon». Απο τη σφαίρα του «καλτ» στην πρώτη γραμμή τόσο, που μένει πια
στο σύστημα το πώς θα αναδείξει τους αμετανόητους ρόκερ σε ένα καινούργιο,
φρεσκαρισμένο περιτύλιγμα. Που και στους Stranglers θα κάνει καλό.

«Silence is Easy» Starsailor ( ΕΜΙ)

Στα τρία πρώτα κομμάτια και με την καχυποψία μου απέναντι στη βρετανική
ποπ/ροκ σκηνή, που χρόνια τώρα ψάχνει τους νέους Beatles και τον καινούργιο
Μπόνο, είχα σχεδόν απορρίψει το δεύτερο έργο των Starsailor, «Silence is
Easy», εύκολη η σιωπή, μερικές φορές και προτιμητέα. Μέχρι να πάω στην κουζίνα
όμως να ανακατέψω το φαγητό είχε φτάσει το «Telling Them» και το «Shark Food»
(μεγάλη έμπνευση) και το απογειωτικό «Bring My Love» και αναρωτιόμουν μήπως
κάποιος άλλαξε το CD και δεν το πήρα είδηση. Ο 21χρονος τραγουδιστής Τζέιμς
Γουόλς και η παρέα του έπαιζαν σαν ώριμο γκρουπ με όραμα και συνθέσεις, από
τις οποίες δύο, το ομώνυμο του δίσκου κομμάτι και το «White Dove», είχε
επιμεληθεί στην παραγωγή ο Φιλ Σπέκτορ, που όμως δεν θα απολαύσει την επιτυχία
του έργου του όσο θα ήθελε γιατί ως γνωστόν είναι στη φυλακή. Μοιρασμένοι οι
ένορκοι, μοιρασμένες οι εντυπώσεις, δύσκολη η ετυμηγορία, αθώοι οι Starsailor,
τους δίνουμε σίγουρα δεύτερη ευκαιρία και το μισό άλμπουμ ασυζητητί.

Και άλλοι τόποι

* Ο Ντέιβιντ Μπερν, στο καινούργιο του άλμπουμ που κυκλοφορεί από
βδομάδα, διασκευάζει Lambchop, το The Man Who Loved Beer. Και επειδή, πάντα οι
στίχοι τους έχουν να πουν, ιδού το γραπτό: http://lambchop.net/music

* Με φωτογραφικό υλικό από τις συναυλίες και το καλό γούστο να λέγεται
το θαλασσινό σάιτ των Starsailor προσφέρεται για εξερεύνηση http://www.starsailor.net/

* Το «τιμ» των Ανθρώπων Με Τα Μαύρα σε μεγάλη φόρμα, τόσο που να
ζηλεύουν και οι Rolling Stones ακόμη http: //www.stranglers.net/