Πρόσωπα Ένας ήσυχος σοσιαλιστής

«Πιστεύω πως οι Ισπανοί ζητούν μια ήσυχη αλλαγή»

Οι Ισπανοί ψηφίζουν αύριο για να εκλέξουν πρωθυπουργό και ο Χοσέ Λουίς
Ροντρίγκεθ Θαπατέρο, υποψήφιος των Σοσιαλιστών, ελπίζει να ανατρέψει τα
προγνωστικά και να φέρει την αλλαγή στη χώρα, έπειτα από δύο διαδοχικές
θητείες του κεντροδεξιού Λαϊκού Κόμματος. H πολύνεκρη τρομοκρατική επίθεση της
Πέμπτης στη Μαδρίτη θα μπορούσε ίσως να αλλάξει τα δεδομένα αν αποδεικνυόταν
πως την έκανε η αλ-Κάιντα, καθώς η Ισπανία του Αθνάρ είναι η τρίτη μετά τις
ΗΠΑ και τη Βρετανία χώρα που ασκεί κατοχή στο Ιράκ. Στο θέμα του Ιράκ, ο
Θαπατέρο έχει υποσχεθεί πως θα αποσύρει τα ισπανικά στρατεύματα ώς τις 30
Ιουνίου, αν ώς τότε δεν έχει επέμβει ο ΟΗΕ. Σε βάρος του εκλογικά θα απέβαινε
ενδεχομένως μια απόδειξη της ευθύνης της ETA για την επίθεση αυτή. Μέχρι αύριο
όμως, μοιάζει δύσκολο να έχει ξεκαθαρίσει κάτι ως προς αυτό.

Ο Θαπατέρο γεννήθηκε το 1960 στο Βαγιαδολίδ, σε μια οικογένεια σοσιαλιστών – ο
παππούς του είχε δολοφονηθεί από τους Φρανκικούς στον Ισπανικό Εμφύλιο.
Αποφοίτησε πρώτος στην τάξη του από τη Νομική και από το 1982 ώς το 1986
δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Λεόν. Στο PSOE, το Σοσιαλιστικό και Εργατικό Κόμμα
της Ισπανίας, είναι γραμμένος από τα 16 του, την εποχή που γνώρισε τον Φελίπε
Γκονθάλεθ, και το 1986 έγινε βουλευτής. Συνεσταλμένος και εργατικός, συνάντησε
τη σύζυγό του, τη Σονσόλες Εσπινόσα, όταν ήταν φοιτητής, στα 21 του. Από τότε
είναι συνεχώς μαζί και απέκτησαν δύο θυγατέρες, την Άλμπα και τη Λάουρα, τις
οποίες η μητέρα τους φροντίζει επιμελώς να κρατάει μακριά από τα φώτα της
δημοσιότητας. Του αρέσουν το ποδόσφαιρο (είναι οπαδός της Μπαρτσελόνα), η
Κόκα-Κόλα, τα έργα του Μπόρχες, το ποδήλατο, η ποίηση και το ψάρεμα. Το
παρατσούκλι του, «Μπάμπι», του το κόλλησε το στέλεχος των Σοσιαλιστών Αλφόνσο
Γκέρα – από το V φρυδιών του που θυμίζει το γνωστό ελαφάκι του Ντίσνεϋ.

Ο Θαπατέρο δεν θεωρείται χαρισματικός ηγέτης – η «Ελ Παΐς» τον αποκαλεί «ο
ήσυχος σοσιαλιστής». Είναι γραμματέας του PSOE από το 2000, όταν διαδέχθηκε το
είδωλο των νιάτων του, τον χαρισματικό Φελίπε Γκονθάλεθ, τη φωτογραφία του
οποίου λέγεται πως είχε κάποτε στο κομοδίνο του. Άραγε βλέπει σήμερα μια
κατάσταση παρόμοια με εκείνη του 1982, όταν το PSOE νίκησε για να μείνει στην
εξουσία 14 χρόνια, ή με εκείνη του 1996, όταν ο Αθνάρ έβαλε τέλος στην «εποχή»
των Σοσιαλιστών; «Κάθε στιγμή είναι διαφορετική», λέει στην «Ελ Μούντο». «Το
1982 υπήρχε απόλυτη ανάγκη για αλλαγή. Τώρα πιστεύω πως οι ψηφοφόροι ζητούν
μια ήσυχη αλλαγή. Δεν θα τα αλλάξω όλα: μόνον αυτά που δεν πάνε καλά ή που
μπορούν να βελτιωθούν». Ένας ήσυχος σοσιαλιστής για μια ήσυχη αλλαγή.