ΓNΩMH Mε το στυλ της Aλ Kάιντα

Κατ’ αρχήν, τα θύματα. Και η αδυναμία να καταλάβει κανείς γιατί αυτοί. H
αίσθηση ότι τόσοι και τόσοι άνθρωποι βρήκαν τον θάνατο απλώς και μόνο επειδή
σηκώθηκαν όπως κάθε ημέρα μια συγκεκριμένη ώρα για να πάνε στη δουλειά τους ή
επειδή επιβιβάστηκαν στο τρένο λίγα λεπτά αργότερα από το συνηθισμένο καθότι
είχαν παρακοιμηθεί. Ο μεγαλύτερος των παραλογισμών.

Κατόπιν, οι πολίτες. Σαστισμένοι, μπερδεμένοι, διότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος
δεν μπορεί να συλλάβει σφαγή τέτοιων διαστάσεων. Θεωρώ πως το πιο σημαντικό
είναι να μην κλείνουμε τα μάτια μπροστά στη βαρβαρότητα: το χειρότερο θα ήταν
να φθάσουμε να θεωρούμε το κακό τετριμμένο.

Οι Ισπανοί πολίτες έχουν την Κυριακή το δημοκρατικό ραντεβού τους με τις
κάλπες. Θα ήθελα να τους ζητήσω να μη λείψει κανείς και να ψηφίσουν όλοι αυτό
που είχαν αποφασίσει. H ETA δεν πρέπει να αλλάξει ούτε μία ψήφο. Γνωρίζαμε πως
είχε αποδυναμωθεί. Πιστεύαμε, λοιπόν, πως αυτήν τη φορά η παρέμβασή της στην
προεκλογική εκστρατεία θα περιοριζόταν στην επιλεκτική ανακωχή που ανακοίνωσε
προ μηνός. Όταν οι δυνάμεις ασφαλείας ανακάλυψαν στην επαρχία Κουένκα ένα
φορτηγάκι γεμάτο εκρηκτικά καταλάβαμε πως συνέχιζαν τις προσπάθειες,
προτιμήσαμε όμως να πιστέψουμε πως ο κίνδυνος ήταν λιγοστός. Όχι, η ETA
παρενέβη με τον συνήθη τρόπο της: τον θάνατο, διότι αυτός είναι ο μοναδικός
τρόπος ύπαρξής της.

Είναι παρακινδυνευμένο να κάνει κάποιος εικασίες όσον αφορά τις τρομοκρατικές
ενέργειες της ETA. Όσοι την έχουν γνωρίσει εκ των έσω διαβεβαιώνουν πως η
διαδικασία με την οποία λαμβάνει αποφάσεις είναι λιγότερο περίτεχνη από ό,τι
πιστεύουμε κάποιες φορές, πως καταφέρει χτυπήματα όποτε και όπως μπορεί. Τα
χαρακτηριστικά αυτής της επίθεσης, ωστόσο, δεν μπορούν να περάσουν
απαρατήρητα. H ETA σκότωσε χθες περισσότερους πολίτες από ό,τι στις πέντε
προηγούμενες αιματηρότερες επιθέσεις της μαζί. Πρόκειται για ένα ποιοτικό άλμα
τέλεια προετοιμασμένο, για μια σφαγή που διεπράχθη εν πλήρει γνώσει. Αυτήν τη
φορά, δεν προηγήθηκε προειδοποιητικό τηλεφώνημα. H ETA δεν ήθελε να τρομάξει,
ήθελε να τρομοκρατήσει. Διότι ο τρόμος παραλύει.

Το να κοιτάξουμε στο εξωτερικό είναι αναπόφευκτο. Τα τελευταία χρόνια, οι
τυφλές επιθέσεις, με ταυτόχρονες εκρήξεις σε διάφορα σημεία, είναι συνήθως
έργο της Αλ Κάιντα και άλλων διακλαδώσεων της ισλαμιστικής τρομοκρατίας.

Δεν πρέπει να κοιτάξουμε μόνο τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου στη Νέα
Υόρκη. Στο Ιράκ, έχουμε καθημερινά παραδείγματα αυτού του είδους τρομοκρατίας.
Να θεωρήσουμε λοιπόν ότι οι επικεφαλής της ETA επιδεικνύουν κάποιο μιμητισμό;
Ή ότι απλώς θέλησαν να προκαλέσουν τη μεγαλύτερη δυνατή καταστροφή
βελτιστοποιώντας τη θανατηφόρο δυνατότητα των περιορισμένων επιχειρησιακών
τους πόρων; «H τρομοκρατία», έγραφε ο Άμος Οζ, «λειτουργεί όπως και η μορφίνη:
οι δόσεις πρέπει να είναι κάθε φορά πιο δυνατές για να υπάρχει επενέργεια».

H δυσκολία δράσης της ETA αμαύρωνε την εικόνα της. Είχαν περάσει πολλοί μήνες
που δεν σκότωνε, είχε γίνει περισσότερο σκιά παρά απειλή. Θέλησε να διαλύσει
αυτές τις αυταπάτες. Το γεγονός όμως ότι επέλεξε μια σφαγή στο στυλ της Αλ
Κάιντα, γνωρίζοντας πως αυτός ο τύπος επίθεσης προκαλεί μεγάλη κοινωνική οργή,
είναι κάτι που πρέπει να λάβουμε υπόψη μας. Έσπειρε τον πανικό καθιστώντας
κάθε πολίτη εν δυνάμει θύμα. Αυτή είναι η στρατηγική. Διότι σίγουρα κανένας
από όσους πήραν χθες τα μοιραία τρένα και βρήκαν τον θάνατο δεν είχε τον
παραμικρό λόγο να πιστεύει ότι αποτελούσε στόχο της ETA.

Ο Χοσέπ Ραμονέδα είναι αρθρογράφος της ισπανικής εφημερίδας «El Pais»