Δρόμοι

Προσοχή…

… ιδιαίτερη και πολλή πείρα απαιτείται όταν αγοράζει κανείς κρέας. Το καλό
κρέας αναγνωρίζεται από το χρώμα του ψαχνού και του λίπους, από το σχήμα κάθε
κομματιού και την αναλογία ψαχνού και κόκαλου και από το μέρος του ζώου από το
οποίο προέρχεται το κομμάτι. Το τρυφερότερο κρέας είναι εκείνο που βρίσκεται
κατά μήκος της ραχοκοκαλιάς του ζώου, στο κεντρικό τμήμα του σώματός του
(φιλέτο και κόντρα, μπριζόλες, κιλότο). Όσο περισσότερο απέχει η μερίδα από το
τμήμα αυτό τόσο λιγότερο τρυφερό είναι το κρέας. Ο αγοραστής πρέπει να
υποδεικνύει στον κρεοπώλη όχι μονάχα το μέρος του κρέατος που επιθυμεί, αλλά
και τον τρόπο τεμαχισμού του. Τα καλά κρέατα ο κρεοπώλης τα βάζει στη βιτρίνα,
ελπίζοντας να τα πουλήσει πριν αποκτήσουν εκείνη την πλαδαρή και γλοιώδη υφή
και το μαυριδερό χρώμα που έχει η μπαγιάτικη σάρκα.

Ένα παράδοξο…

… «γλυπτό» είχε παρουσιάσει κάποτε (δεν μάθαμε πότε ακριβώς) η Τσεχοκαναδή
καλλιτέχνις Γιάνα Στέρμπακ. Ασυνήθιστο και εκτός ψυγείου, το φόρεμα που είχε
εκθέσει η Στέρμπακ στην Εθνική Πινακοθήκη του Καναδά ήταν φτιαγμένο από 25
κιλά φρεσκότατες σπαλομπριζόλες, που ήταν ραμμένες μεταξύ τους και κρεμασμένες
από μια κρεμάστρα. Με το έργο της, που επιγραφόταν «Ματαιότης: φόρεμα από
σάρκες για μιαν ανορεκτική αλμπίνο», η καλλιτέχνις του Μόντρεαλ ήθελε να
δείξει και να υπογραμμίσει την αντίθεση ανάμεσα στη ματαιοδοξία και τη
σωματική παρακμή. Αυτή ήταν η πρόθεσή της. Ωστόσο, άθελά της, όξυνε την
αντίθεση ανάμεσα σε εκείνους που βλέπουν την μπριζόλα μέσα σε μια γκαλερί σαν
τέχνη και σε εκείνους που προτιμούν να τη βλέπουν στο πιάτο τους. Το κοινό
αντέδρασε έντονα. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας, τουλάχιστον διακόσιοι άνθρωποι
ταχυδρόμησαν στην Εθνική Πινακοθήκη του Καναδά αποφάγια από κρέας. Κρεμασμένο
στην κρεμάστρα του, το σάρκινο φόρεμα προκάλεσε και πολιτικές αντιδράσεις.
Κάποιοι πολιτικοί παρατήρησαν ότι ήταν σπατάλη τόσο του κρέατος όσο και των
χρημάτων των φορολογουμένων. H εκπρόσωπος της πινακοθήκης υπερασπίστηκε το
έργο ως μια υπόμνηση του πεπερασμένου της ανθρώπινης ύπαρξης. «Είναι ένα
δυνατό έργο», είπε η Έλεν Μέρφι. «Μπορεί βέβαια να είναι αποκρουστικό, ακόμη
και για εκείνους που τρώνε κρέας».

Το φόρεμα…

… από κρέας κρεμόταν από μια κρεμάστρα σε αίθουσα της πινακοθήκης, δίπλα από
τη φωτογραφία μιας γυναίκας που το φορούσε. Κάθε τόσο που το κρέας σάπιζε, η
καλλιτέχνις Γιάνα Στέρμπακ το αντικαθιστούσε με φρέσκο. Το έργο «Ματαιότης:
φόρεμα από σάρκες για μιαν ανορεκτική αλμπίνο» επρόκειτο να εκτεθεί και σε
πινακοθήκες των ΗΠΑ και της Ευρώπης.

Δεν μάθαμε…

… ποτέ τι απέγινε ούτε η έκθεση ούτε το έργο. Αν και η θέα του μας άφησε μια
διαστροφή, κάτι σαν μόνιμο κουσούρι: το θυμόμαστε κάθε τόσο που βλέπουμε στις
πολιτικές βιτρίνες άδεια ρούχα σε μια κρεμάστρα. Με τόσους λίγους ανορεκτικούς
πολιτικούς μπορούμε να φανταστούμε τι απέγιναν οι μπριζόλες.