ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Hθικό χρέος

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Γιώργος Τζουβάρας, Τήνου 34, Χολαργός, γράφει:

«Αξιέπαινη, επιβεβλημένη και απόλυτα εφαρμόσιμη η πρόταση, η προτροπή σου στο
άρθρο σου “Δίχως μνήμες” (εφημ. “TA NEA”, Φ I7.869/18-2-ε.ε.), να συσταθεί μια
επιτροπή, “να βρει τα σπίτια όπου γεννήθηκαν και έζησαν μεγάλοι πολιτικοί,
μεγάλοι ποιητές και συγγραφείς, μεγάλοι καλλιτέχνες”.

Πιστεύω, πως έχουμε χρέος ηθικό, εθνικό, ιστορικό, πνευματικό και παιδευτικό
να γνωρίζουμε τα στοιχειώδη, ως άνθρωποι, ως Έλληνες, ως πολίτες.

Πόσοι και πόσο γνωρίζουμε, για τις εκατοντάδες – χιλιάδες των εθνικών μας
ευεργετών, που άφησαν έργα θαυμάσια, που λαμπρύνουν τη χώρα μας, σε ολόκληρη
την Ελλάδα, με λειτουργική και αισθητική αξία ζηλευτή;

Αρκεί μια φευγαλέα ματιά στην Αθήνα, μια συναγερμική επιστράτευση της
αχνομνήμης μας, για να μας εντυπωσιάσουν.

Αξιώθηκα ν’ αποκτήσω ένα δίτομο βιβλίο του ιστοριοδίφη Γιαννιώτη Στέφανου
Μπέττη, με τίτλο “ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗ ΕΥΠΟΙΙΑ”, που αριθμεί Ηπειρώτες Εθνικούς
Ευεργέτες, τετρακοσίους είκοσι τρεις (423)!

Εις επίρρωσιν της πρότασης-προτροπής σου προς τη δήμαρχο Αθηναίων, εκφράζω την
ταπεινή μου άποψη, πως είναι ανάγκη – επιβάλλεται να συνταχθεί – ένα “φυλλάδιο
χρέους” με πρωτοβουλία του Δήμου Αθηναίων, ώστε να γίνουμε κοινωνοί. Θα μας
εμψυχώσει, πέραν των άλλων. Σήμερα μάλιστα, που τόσο ύπουλα και φανερά με μέσα
και μεθόδους, δελεαστικά και αναγκαστικά χειμάζεται ο πολιτισμός μας και όχι μ
ό ν ο ν…».

Ο I. Προεστός, Τεπελενίου 16, Παπάγος, γράφει:

«Έχω δει στην τηλεόραση εικόνες από το νέο τραμ που πρόκειται σύντομα να
κυκλοφορήσει στην Αθήνα. Έχω εντυπωσιασθεί από το αεροδυναμικό σχήμα του και
αισθάνομαι υπερήφανος που η πατρίδα μου αποκτά ακόμη ένα έργο, το οποίο δεν
έχει τίποτα να ζηλέψει από παρόμοια που βλέπουμε σε όλες τις άλλες προηγμένες
χώρες.

Θα ήθελα τώρα να εκφράσω μία σκέψη μου και κατ’ επέκταση να κάνω μία πρόταση.
Όλοι οι παλιοί, πολύ περισσότερο οι παλιότεροι, θα θυμούνται στα νιάτα τους το
τραμ που κυκλοφορούσε μέχρι και τα χρόνια του μεταπολέμου στην Αθήνα. Οι
νεώτεροι δεν το γνώρισαν, αλλά θα το έχουν δει στα Επίκαιρα των πρώτων ημερών
από την κήρυξη του πολέμου του 1940. Με το τραμ αυτό πολλοί συνδέονται με τις
αναμνήσεις των παιδικών τους χρόνων. Αλλά εκείνο που μένει ακόμη ζωντανό και
έχει απαθανατισθεί στο αξέχαστο τραγούδι, είναι το καμπανάκι του.

“Ντράγκα-ντρουνγκ το καμπανάκι” το περιγράφει ο στιχουργός στο διαχρονικό
τραγούδι, που τραγουδιέται μέχρι και σήμερα. Θα έλεγα, λοιπόν, ότι δεν θα
είναι δύσκολο μέσα στη μαγνητοφωνημένη κασέτα, που υποθέτω θα υπάρχει για να
αναγγέλλει τις στάσεις, να προστεθεί και ο ήχος αυτός, τόσο κατά την άφιξη όσο
και κατά την αναχώρηση από κάθε στάση. Έτσι, για να συνδέσουμε το παρόν με το
παρελθόν. Δεν νομίζετε ότι το δέσιμο του μοντέρνου με τη νοσταλγία είναι κάτι γοητευτικό;».