MATIEΣ Kαι… καλό βόλι

Δώδεκα παρά πέντε: ό,τι ήταν να ειπωθεί, ειπώθηκε. Όσες δημοσκοπήσεις ήταν να
γίνουν, έγιναν. Όσες υποσχέσεις ήταν να δοθούν, δόθηκαν. Και πάμε αύριο, όλοι
μας, να ψηφίσουμε, ελάχιστα πιο σοφοί απ’ ό,τι ήμασταν ένα μήνα πριν από τα
συνεχή τηλεοπτικά προεκλογικά πυρά.

Έχω σκεφθεί πολύ πάνω στο κομμάτι εκείνο των δημοσκοπήσεων που περιλαμβάνουν
τους «αναποφάσιστους» και τους «δεν ξέρω, δεν απαντώ». Πρόκειται, κατά τη
γνώμη μου, για υπεκφυγή. Όλοι σχεδόν γνωρίζουν τι θα ψηφίσουν. Την κάνουν,
όμως, «γυριστή». Άλλοι γιατί φοβούνται να εκτεθούν, άλλοι γιατί αδιαφορούν,
άλλοι γιατί βαριούνται και ευχαρίστως θα ‘λεγαν «αφήστε με στην ησυχία μου,
κύριοι».

Οι παλαιότεροι, ιδίως, που σε ανώμαλες και ημιανώμαλες περιόδους είδαν κι
έπαθαν από τα «κομματικά», μόλις βρεθούν μπροστά στον δημοσκόπο το βουλώνουν.
«Πού ξέρεις τι γίνεται καμιά φορά;» συλλογίζονται. Αυτό το ζω κι εγώ,
καθημερινά, με τα «Γράμματα στις Ματιές»: υπάρχουν επιστολογράφοι που λένε
σωστά πράγματα – και ακίνδυνα – και ωστόσο αρνούνται, με διάφορα προσχήματα,
να βάλουν υπογραφή και διεύθυνση κάτω από το κείμενό τους. «Πού ξέρεις τι
γίνεται»…, λένε μέσα τους.

Αλλά και οι χαβαλεντζήδες και οι ωχαδερφιστές συγκαταλέγονται στην κατηγορία
τού «δεν ξέρω, δεν απαντώ» ή των «αναποφάσιστων». Αν με ρωτούσαν και μένα οι
δημοσκόποι, είμαι «αναποφάσιστος» θα απαντούσα. Γιατί δεν γουστάρω καθόλου
αυτό το φρούτο που λέμε γκάλοπ. Για τον πολύ απλό λόγο ότι το αποτέλεσμά του
εξαρτάται από την πόλη, τη γειτονιά, τον αριθμό των ερωτωμένων, την οικονομική
τους κατάσταση, την ηλικία τους, τη μόρφωσή τους, αλλά και την ειλικρίνειά
τους. Πιασ’ τ’ αυγό και κούρεφ’ το, δηλαδή.

Τελειώσαμε, πάντως. Και θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι αυτή η προεκλογική
περίοδος, καίτοι αφάνταστα μεγάλη, πέρασε χωρίς φασαρίες και εντάσεις. Είχαμε
βέβαια μερικά σοβαρά παρατράγουδα τις τελευταίες μέρες που αναμφίβολα έριξαν
χαμηλά το επίπεδο του «πολιτικού μας πολιτισμού». Τι να γίνει; Μερικές φορές
τα ‘χουν κι αυτά οι εκλογές…

Ναι, τελειώσαμε. Ήρθε η ώρα του παραβάν. Μεγάλη ώρα, χωρίς αμφιβολία. Να και
μια μέρα που εμείς, μόνο εμείς, από τον πιο φτωχό ώς τον πιο πλούσιο
εργοστασιάρχη, αποφασίζουμε για την τύχη μας και για την τύχη των παιδιών μας.
Και η ψήφος μας δεν πάει στον βρόντο. Πιάνει τόπο. Καλό… βόλι, λοιπόν.