6 μέρες

1. Στην Αϊτή, το χρώμα της εξουσίας και του θανάτου είναι λευκό. Το
προεδρικό μέγαρο ήταν πάντα η κεντρική σκηνή στην ταραγμένη ιστορία της πρώτης
μαύρης Δημοκρατίας. Στην εξέγερση του 1872 κάηκε και το 1912 ανατινάχτηκε
θάβοντας στα ερείπιά του τον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Έχει ξαναδεί Αμερικανούς
στρατιώτες να το φυλάνε – όπως στη φωτογραφία – το 1916 και το 1924.

2. H κυρία της φωτογραφίας είναι η Γιέτε Γιοπ, κόρη του ντιζάινερ και
σχεδιαστή μόδας Γιοπ. Το νέο προϊόν του οίκου που σχεδίασε σε συνεργασία με το
Πανεπιστήμιο του Ντούισμπουργκ είναι το εσωτερικό της «προσφυγικής σκηνής του
μέλλοντος». Σκηνή, έπιπλα και εξοπλισμός σε ντιζάιν Γιοπ, προφανώς για
πρόσφυγες με αξιώσεις στο λάιφ στάιλ…

3. Οδομαχίες στο Καράκας: «Μπάι – μπάι Αριστίντ. Τσάβες είσαι ο επόμενος»
γράφει το πανό, που κρατάει με το ένα χέρι ο νεαρός της φωτογραφίας – με το
άλλο ετοιμάζεται να ρίξει πέτρα. H διαφορά με την Αϊτή του Αριστίντ: η
πετρελαιοπαραγωγός Βενεζουέλα του Τσάβες βρίσκεται στα πρόθυρα του εμφυλίου
και ο πρόεδρος έχει φανατικούς υποστηρικτές.

4. Λίγες ώρες αφού η προσωρινή κυβέρνηση παρουσίασε το νέο Σύνταγμα του Ιράκ,
το πιο δημοκρατικό στην ιστορία της χώρας, η επίθεση στην Κερμπαλά ήταν μια
προβοκάτσια στο τετράγωνο. Στόχος της, να στρέψει τους σιίτες εναντίον όλων:
Αμερικανών, σουνιτών, ΟΗΕ – να εκατονταπλασιαστούν οι οργισμένοι νέοι άνδρες
που συνοδεύουν τα φέρετρα στους δρόμους.

5. Στην Ελλάδα θα τον πρότειναν για ψηφοδέλτιο Επικρατείας. Ο κύριος της
φωτογραφίας, κάτω από το πορτρέτο του Λόρδου Βύρωνα, είναι ο Τζον Μάρεϊ Z’,
τελευταίος ιδιοκτήτης του ομώνυμου ιστορικού εκδοτικού οίκου. Ο πρόγονός του
εξέδωσε τα έργα του ποιητή (με τον οποίο είχε εκτενή αλληλογραφία), του
Δαρβίνου, του Ουόλτερ Σκοτ. Τη Δευτέρα δώρισε το οικογενειακό του αρχείο στη
Βιβλιοθήκη της Σκωτίας.

6. Ο τελευταίος εκπρόσωπος του ελληνικού ποδοσφαίρου στα Κύπελλα Ευρώπης
αποχαιρέτησε τη διοργάνωση του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ με σκυμμένο το κεφάλι. Ο
Παναθηναϊκός αποδείχτηκε λίγος για την Οσέρ, όπως γενικότερα οι ελληνικές
ομάδες αποδείχτηκαν κατώτερες των προσδοκιών όπου αγωνίστηκαν. Μόνο η Εθνική
σώζει – προς το παρόν – το ελληνικό ποδόσφαιρο, που φθίνει προς την απόλυτη παρακμή.