ANAΛΩΣIMA Ψηφίζω για τα παιδιά μου

Έχω τρία παιδιά, αγόρια, να είμαι αναποφάσιστη; Ο Καραμανλής έταξε ότι θα με
κηρύξει πολύτεκνη, με ό,τι ευεργεσίες αυτό συνεπάγεται, τις οποίες δεν ξέρω
ακριβώς ποιες θα είναι, αλλά σίγουρα θα αξίζουν τον κόπο. Και μόνο που το
σκέφτηκε τον ευχαριστώ. Θεωρούσα τον εαυτό μου πολύτεκνο ήδη από μόνη μου, του
είχα απονείμει τον τίτλο ανεπισήμως. Κατ’ επέκτασιν τον είχα απονείμει και
στις φίλες μου με δύο παιδιά, διότι το να μεγαλώνεις δύο παιδιά μαζί τη
σήμερον ημέρα στη χώρα αυτή, τουλάχιστον στην πόλη που λέγεται Αθήνα, είναι
κάτι που χρειάζεται αυξημένες αντοχές, ικανότητες και υπομονή, καθημερινή
ακροβασία και δοκιμασία όλων των ανθρώπινων ορίων. Αλλά μήπως ένα παιδί δεν
είναι τρομερή απόφαση και αλλαγή στη ζωή του γονέα, για την οποία δεν
προετοιμάζεται κατάλληλα;

Είναι απέραντη η ανάγκη κοινωνικής αναγνώριση της προσπάθειας ανατροφής
παιδιών, απύθμενη η έλλειψη συμπαράστασης στα καθήκοντά τους. Για μένα το
πράγμα είναι ξεκάθαρο, ψηφίζω για τα παιδιά μου. Είναι το μεγαλύτερό μου
έξοδο, η μεγαλύτερή μου έγνοια, το μεγαλύτερό πρόβλημα μου και άγχος. Να μην
αρρωστήσουν, να σπουδάσουν κάτι που το αγαπούν, να χαίρονται, να αντέχουν. Θα
πάνε και φαντάροι σε λίγα χρόνια. Μήπως πάλι να είμαι αναποφάσιστη; Ο
Καραμανλής είπε ότι θα μειώσει τη στρατιωτική θητεία. Μόνο που πριν από λίγα
χρόνια κανένας δεν συζητούσε κάτι τέτοιο. Χρειάστηκε να γίνει η βελούδινη
επανάσταση της εξομάλυνσης των σχέσεων με την Τουρκία, που τόσο διακριτικά και
αποφασιστικά ξεκίνησαν ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Σημίτης. Κι είναι πολύ λεπτό
βελούδο, χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή. Δύσκολο και περίπλοκο, σα να μεγαλώνεις
παιδί στην Αθήνα.