H κρίση και η… κρησάρα

Αναρωτιόμουν χθες τι μέλλει γενέσθαι με την κρίση που μαστίζει το θέατρό μας –
κρίση ταμειακή καταρχάς. Τα θέατρα, με το κλείσιμο του Φεβρουαρίου, «πέφτουν»
σαν το χαλάζι. Καλά, την καλοκαιρινή σεζόν που ήδη πήγαινε απ’ το κακό στο
χειρότερο οι θεατρικοί παραγωγοί, όσοι διαθέτουν θερινά θέατρα, φέτος,
καλοκαίρι των Ολυμπιακών, «την έχουν ξεχάσει». Και ο επόμενος χειμώνας; Επέστη
ο χρόνος. Τώρα θα φανεί αν το ελληνικό θέατρο πήρε μυρουδιά τι συμβαίνει γύρω
του ή συνεχίζει να είναι «αλλού». Αν συνειδητοποίησε ότι η ανάγκη αλλαγή
πλεύσης του είναι πια επιτακτική – σε όλους τους τομείς, από τις ώρες των
παραστάσεων έως την τιμή των εισιτηρίων και τους μισθούς των ταξιθετριών…
Και ότι η συνένωση των δυνάμεων επιβάλλεται. Κατάλαβαν οι πρωταγωνιστές και
θιασάρχες μας ότι πρέπει να χαμηλώσουν τις μύτες τους, τους εγωισμούς τους,
τις ματαιοδοξίες τους και τα κασέ τους και να σκεφτούν μακροπρόθεσμα. Είθε! Θα
δείξει. Σύντομα. Όλοι από κρησάρα θα περάσουν. Ειδεμή, το μέλλον άδηλον.