ANAΛΩΣIMA Mια πόλη τόσο νέα

Οι μπλε σκελετοί του μονωμένου τσιμέντου σκαρφαλώνουν στα ριζά ενός κομματιού
από τα Τουρκοβούνια, που βρέθηκε ακάλεστο προς Φιλοθέη μεριά. Κατά έναν
περίεργο τρόπο έχουν φυτρώσει έλατα στο ξεροβούνι, έλατα που θα τα απολάμβαναν
οι ένοικοι των ημιτελών κατοικιών. Όμως το γιαπί έμεινε γιαπί. Επιχείρηση
υψηλού οικονομικού ρίσκου πρέπει να είναι κάθε οικοδομή στην Αθήνα, αλλιώς δεν
εξηγείται πώς μένουν τόσες μισοφτιαγμένες, να της δίνουν μια όψη μεταμοντέρνου
γκόθικ. Ίσως εδώ να σταμάτησε το Συμβούλιο της Επικρατείας την οικοδομή,
επειδή ανέβαιναν τόσο ψηλά προς το δάσος. Αλλά ένα κοτζάμ Συμβούλιο της
Επικρατείας να ασχολείται με υψώματα ονόματι Τουρκοβούνια; Λέγεται και Αττικό
Άλσος. Στην κυριακάτικη λιακάδα, αν βρεθούν μερικοί κάτοικοι της περιοχής να
αντισταθούν στο ρεύμα εγκατάλειψης της πόλης με κάθε μέσο, ίσως έρθουν εδώ να
απολαύσουν από ψηλά με κοντινή προοπτική μια πόλη που σφύζει από ζωντάνια. Σε
κάθε τετραγωνικό της χτίζεται και δημιουργείται τη στιγμή που την κοιτάς.
Ολυμπιακά Χωριά που αστικοφέρνουν βορείως, σε αναζήτηση ονόματος και ενοίκων.
Παναθηναϊκά κεφαλοχώρια νοτίως, με μοντέρνες προτάσεις για μπαλκόνια που θα
στριμώχνονται στα ίδια τετραγωνικά με την οφθαλμαπάτη μεγαλείου. Αν κάποιος
θελήσει να χτίσει κάτι πιο άνετο, πιο σπάταλο σε χώρο, πιο αεράτο, μπορεί να
κάνει επανάσταση στην πόλη αυτή, που νομίζουμε ότι ασφυκτιά στα πλαίσιά της,
ενώ συνεχώς απλώνεται. Υπάρχουν μερικά σημεία που αποκαλύπτουν ότι η Αθήνα
είναι ακόμα εν τω γίγνεσθαι, αφάνταστα νεαρή, ζυμάρι στα χέρια όποιου θελήσει
να τη χτίσει, να την ονομάσει ή μόνο να την τραγουδήσει. Ακόμα κι έτοιμη να
παραδοθεί σ’ εκείνον που απλώς θα την περπατήσει.