H κρίση ως γεγονός

H φετινή – που φοβάμαι ότι δεν θα μείνει μόνο «φετινή»… – κρίση στην
ελληνική θεατρική σκηνή είναι γεγονός. Σίγουρο πια και αδιαμφισβήτητο. Οι
επιπόλαιες «έρευνες» που κάνουμε συνήθως κάθε Νοέμβριο – Δεκέμβριο «κρίση
φέτος στο θέατρο» και που μετά τις γιορτές ανατρέπονται γιατί η κίνηση στα
θέατρα ανεβαίνει, φέτος, αν και όσες έγιναν, δεν θα πρέπει να τις θεωρήσουμε
επιπόλαιες. Διότι η κρίση φέτος «ανέτειλε» με την αρχή της σεζόν, συνεχίστηκε,
πήγε να μας διαψεύσει την περίοδο Χριστούγεννα – Πρωτοχρονιά, για να επανέλθει
δριμύτερη αμέσως μετά και να πηγαίνει τα θέατρα, βοηθούσης της προεκλογικής
περιόδου και των «ντιμπέιτ» και των συγκεντρώσεων και των «πάνελ»,
«σούρνοντας» ως την Κυριακή των Βαΐων. Όσα δεν κλείσουν στο τέλος του μήνα.
Διότι οι ανακοινώσεις «δίνονται οι τελευταίες παραστάσεις» σωρηδόν φτάνουν
πια… Βέβαια, οι εξαιρέσεις υπάρχουν και είναι αισιόδοξο να βλέπεις ουρές έξω
απ’ τον Λαζόπουλο ή «Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός». Αλλά μόνο ο κανόνας δεν
είναι αυτές οι παραστάσεις. Το αντίθετο. Κι αυτοί που δουλεύουν πολύ δεν
δουλεύουν όσο δούλευαν αυτοί που «δούλευαν πολύ» άλλοτε. Τι θα κάνουν οι
άνθρωποι του θεάτρου μας;