Διαστάσεις Ο μύθος της μετανάστευσης

«Είμαι ανίκανος να μισήσω». «Και πώς περνάς τη μέρα σου;» (του Αλτάν, από το Εσπρέσσο)

Τα λιγοστά τους υπάρχοντα τα έχουν ήδη ετοιμάσει. Έχουν αρχίσει να
αποχαιρετούν τους φίλους τους, είναι συγκινημένοι χωρίς αμφιβολία, αλλά και
αισιόδοξοι, και κυρίως έτοιμοι για όλα. Την 1η Μαΐου, μόλις ανοίξουν οι πόρτες
της Ευρώπης, θα πάρουν όποιο μέσο βρουν και θα ξεχυθούν στους επίγειους
παράδεισους των μεγάλων πρωτευουσών, αποφασισμένοι να εκτοπίσουν τους ντόπιους
από τις δουλειές τους και να τις πάρουν εκείνοι. Εκατομμύρια, δεκάδες
εκατομμύρια άνθρωποι θα κατακλύσουν τις πόλεις μας, θα εισβάλουν στα σπίτια
μας, θα απειλήσουν την ίδια τη ζωή μας. Πρέπει λοιπόν να ετοιμαστούμε να τους
αποκρούσουμε, να οχυρωθούμε, να ενωθούμε, προκειμένου να επιβιώσουμε.

Αυτά διαδίδουν τα διάφορα λαϊκιστικά και ξενόφοβα κόμματα της Ευρώπης,
εκμεταλλευόμενα τη δικαιολογημένη ανασφάλεια των εργαζομένων για να αυξήσουν
την απήχησή τους και τις ψήφους τους. Και οι περισσότερες κυβερνήσεις,
ανίκανες να αντιμετωπίσουν αυτή την προπαγάνδα, σπεύδουν να λάβουν μέτρα,
κλείνοντας για παράδειγμα τα σύνορά τους την επόμενη επταετία στους
εργαζόμενους από την Ανατολική Ευρώπη. Δεν υπάρχει όμως κανένας λόγος: το
επικείμενο κύμα μετανάστευσης είναι μύθος. Σύμφωνα με έκθεση της Ευρωπαϊκής
Επιτροπής που δόθηκε αυτή την εβδομάδα στη δημοσιότητα, μόλις το 0,8% των
ενηλίκων από τις πρώην κομμουνιστικές χώρες έχουν «σαφή πρόθεση» να
μεταναστεύσουν μέσα στην επόμενη πενταετία προς τους Δεκαπέντε. Ο αριθμός τους
δεν αναμένεται να υπερβαίνει τα 220.000 άτομα τον χρόνο, ένα μικρό ποσοστό του
1,5 εκατομμυρίου μεταναστών που δέχεται ήδη η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Σύμφωνα πάντα με την ίδια έρευνα, το 4,5% των ενηλίκων εκφράζουν μια «γενική
πρόθεση» να μεταναστεύσουν μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια, ποσοστό που
ισοδυναμεί με ένα εκατομμύριο άτομα τον χρόνο. Οι προηγούμενες διευρύνσεις,
όμως, έχουν δείξει ότι από την κατηγορία αυτή πολύ λίγοι αποφασίζουν τελικά να
εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να αναζητήσουν καλύτερη τύχη σε άλλες χώρες.
Και αυτοί οι λίγοι είναι συνήθως νέοι άνθρωποι με υψηλή επαγγελματική
εκπαίδευση, που συνεισφέρουν ενεργά στην ανάπτυξη της ευρωπαϊκής οικονομίας.
Κατά συνέπεια, αν κάποιος αναμένεται να αντιμετωπίσει πρόβλημα από την –
περιορισμένη – μετανάστευση δεν θα είναι τα σημερινά μέλη της Ένωσης, αλλά οι
υπό ένταξη χώρες, που θα βρεθούν αντιμέτωπες με μια «διαρροή εγκεφάλων».
Ορισμένοι Πολωνοί γιατροί, για παράδειγμα, μπορεί να μετακομίσουν στη Βρετανία
για να δεκαπλασιάσουν τον μισθό τους.

Ακόμη κι αυτό όμως δεν είναι δεδομένο. H ίδια έκθεση δείχνει ότι πολύ
περιορισμένη (κάπου 1,5%) είναι και η μετακίνηση εργαζομένων στο εσωτερικό της
σημερινής ενωμένης Ευρώπης. Οι περισσότεροι απ’ όσους εργάζονται σε μια ξένη
χώρα επιλέγουν μεθοριακές περιοχές, ώστε να μπορούν το βράδυ να επιστρέφουν
στο σπίτι τους. Ας χαλαρώσουμε λοιπόν. Κι ας μη στρέφουμε τα βέλη μας εναντίον αθώων.