Σιγά, μας ακούει και ο κόσμος

Τα κόμματα συμφώνησαν εκτός των άλλων και ποιοι δημοσιογράφοι θα θέσουν
ερωτήσεις στους πολιτικούς αρχηγούς. Αν αυτό δεν σημαίνει την πανηγυρική
επισημοποίηση της διαστροφικής σχέσης ενημέρωσης – πολιτικής, τότε τι άλλο
μπορεί να είναι;

Να δεχθούμε την εγχώρια απειρία στη διοργάνωση προεκλογικών ντιμπέιτ, να
δεχθούμε επίσης ότι έχει καθιερωθεί από το τηλεοπτικό θέαμα χώρας στην οποία
υπάρχει δικομματικό σύστημα, οπότε μας δυσκόλεψε να το εφαρμόσουμε στο δικό
μας πολύχρωμο πολιτικό τοπίο, να δεχθούμε – καλοπροαίρετοι έναντι των
πολιτικών – ότι οι παθιασμένες αντιπαραθέσεις με επίκεντρο αυτήν την
τηλεοπτική αναμέτρηση, που την ανέδειξαν σε κάτι σαν Παρθενώνα του
προεκλογικού τους αγώνα, είχαν αποκλειστικό σκοπό την καλύτερη τηλεοπτική
δημοκρατία.

Να δεχθούμε όμως αγόγγυστα και χωρίς ανησυχία γι’ αυτήν τη δημοκρατία, για την
οποία όλοι κοπτόμεθα, ότι τα κόμματα συζητούν και συμφωνούν αποκλειστικώς
μεταξύ τους όσον αφορά τα θέματα για τα οποία θα ερωτηθούν, για τις ερωτήσεις
που θα τεθούν, αλλά και για τους δημοσιογράφους οι οποίοι θα σταθούν απέναντί
τους; Σςςςςς! Μας ακούει και ο κόσμος.

Τι θα πουν τόσοι άνθρωποι για τόσο μαγείρεμα; Από την άλλη, δικαίως έκαναν
φασαρία τα κόμματα της Αριστεράς και το ΔΗΚΚΙ για να συμμετέχουν στο ντιμπέιτ.
Για τη δημοκρατία. Οι διαδικασίες όμως τις οποίες αμέσως υιοθέτησαν, την
τιμούν; Ή μήπως αν συμμετέχουν όλοι στο χτίσιμο της προκάτ κατασκευής χρίζεται
δημοκρατική; – κάτι σαν το ανέκδοτο που ο ηγούμενος ευλογεί το κρέας και
γίνεται νηστίσιμο.

Προφανώς, χάριν της εικόνας. Όποιος συμμετέχει στο θέαμα επιβεβαιώνει την
ύπαρξή του. Όχι αδίκως. Εφόσον αποδεχόμαστε το ντιμπέιτ ως μέρος της
προεκλογικής διαδικασίας, δεν θα μπορούσε να μην είναι αντιπροσωπευτικό της
πολιτικής σκηνής. Καταφέραμε όμως να το κάνουμε και αυτό σύμβολο του
δημοκρατικού διαλόγου, αλλά για τα μάτια του κόσμου, γιατί οι διαδικασίες κάθε
άλλο παρά τα δημοκρατικά προσχήματα κρατούν.

Εκτός και αν τα κόμματα θεωρούν τη δημοκρατία προσωπική τους ιδιοκτησία. Ότι
κατέχουν, δηλαδή, το δημοκρατικό «copy right». Με κάτι τέτοιους «κορσέδες»
στην ενημέρωση, καταλήγουμε, διά της γνωστής κινήσεως του εκκρεμούς, να
αθωώνονται και δυσλειτουργίες του ενημερωτικού συστήματος, φθάνοντας
εκπρόσωποί του να θεωρούν αυτό ιδιοκτήτη της δημοκρατίας – οι πολίτες σε κάθε
περίπτωση βρίσκονται εκτός, νούμερα των δημοσκοπήσεων ή της τηλεθέασης.

Από την άλλη, ολόκληρη διακαναλική συζήτηση οργανώθηκε για να συζητήσουν οι
τηλεαστέρες της ενημέρωσης τα προβλήματα που τους δημιουργεί ένας προεκλογικός
υπερβάλλων ζήλος στον έλεγχο της δουλειάς τους. Και οι ίδιοι εντόπισαν ότι
είναι θέμα νοοτροπίας και ξεκινάει από την καχυποψία απέναντι στην τηλεόραση.
Προτού ολοκληρωθεί 24ωρο, οι ίδιοι τηλεαστέρες έγιναν αντικείμενο
διαπραγμάτευσης μεταξύ των κομμάτων.

Αλλά δεν είναι λίγο, φαίνεται, να επιβεβαιώνουν τα πολιτικά κόμματα το
τηλεοπτικό σταρ σύστεμ. Σταρ σύστεμ με τη βούλα. Ο Νίκος Χατζηνικολάου δεχόταν
τα συγχαρητήρια καλεσμένων του για την επιλογή του στον ρόλο τού συντονιστή. H
Έλλη Στάη αρνήθηκε τη συμμετοχή της εφόσον δεν της ανετέθη ο επίζηλος ρόλος.
Έχει το δελτίο της την υψηλότερη τηλεθέαση, ήταν το επιχείρημα. Πώς να
συμμετέχει ως απλή ερωτούσα; Οι νοοτροπίες που «επισφραγίζονται» δι’ αυτού του
τρόπου θα γίνουν μετά, στην πρώτη κρίση, ωραία τηλεόραση καβγάδων και
διαπλοκοσεναρίων.

Μιντιακοπολιτικός «Παρθενώνας»

Τώρα αν όλο αυτό το πανηγύρι δεν βάζει οριστικά στη θέση τού θεατή τον πολίτη,
τότε τι άλλο τον βάζει; Και η μεν τηλεόραση άλλο που δεν θέλει. Οι πολιτικοί
όμως, οι οποίοι βάλθηκαν να κάνουν σημαία τους την ενεργοποίησή του, τι λένε;
Λένε, βεβαίως, πως σε ενάμιση λεπτό θα αναπτύξουν πολιτικό λόγο και
επιχειρήματα. Τι να πουν. Ακούει και ο κόσμος.

Όλοι λέμε άλλωστε πως το πρόβλημα της δημοκρατίας είναι οι ανεξέλεγκτοι
κανόνες του θεάματος. Τους έθεσαν, λοιπόν, οι πολιτικοί υπό τον έλεγχό τους
και τώρα η δημοκρατία θα λειτουργήσει απρόσκοπτα. Έτσι κι αλλιώς, εφόσον
καταλήξαμε στο ένα και μοναδικό ντιμπέιτ, «Παρθενώνας» θα ήταν, μοναδικό
μνημείο δηλαδή. Αλλά κάθε εποχή και το δικό της. Εμείς έχουμε να προσφέρουμε
το τηλεοπτικό θαύμα των στρεβλών νοοτροπιών του μιντιακοπολιτικού συστήματος,
της εγχώριας φτωχής κουλτούρας διαλόγου και του ίδιου φτωχού πολιτικού
πολιτισμού.