«Eγκλήματα κατά της ανθρωπότητας»

Όταν το κατηγορητήριο άνοιξε την υπόθεση Μιλόσεβιτς, στις 12
Φεβρουαρίου 2002, είχε ανακοινωθεί ότι όχι μόνο θα έδινε την πλήρη εικόνα της
«μεσαιωνικής σφαγής» που είχε συνταράξει τα Βαλκάνια τη δεκαετία του ’90, αλλά
θα απεδείκνυε ότι ο άλλοτε πρόεδρος της Σερβίας είναι ένοχος για το σοβαρότερο
έγκλημα που εγνώρισε η ανθρωπότητα, δηλαδή τη γενοκτονία. Δύο χρόνια αργότερα,
οι πιθανότητες να καταδικασθεί για γενοκτονία είναι, σύμφωνα με τη Στέισι
Σάλιβαν από το Ινστιτούτο Ενημέρωσης για την Ειρήνη και τον Πόλεμο, ελάχιστες,
διότι δεν μπόρεσαν να αποδείξουν ότι υπήρχε πρόθεση του κατηγορουμένου. Το
Δικαστήριο των Ηνωμένων Εθνών στη Χάγη είχε εξαρχής καθορίσει ότι η γενοκτονία
πρέπει να καλύπτει απόλυτα την έννοια της πρόθεσης (προμελέτη). Παρά τα
έγγραφα, τις τηλεφωνικές υποκλοπές και τις καταθέσεις των μαρτύρων είναι
σχεδόν αδύνατο να αποδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος είχε στον νου του τη
γενοκτονία. Από την άλλη πλευρά, τα χιλιάδες αποδεικτικά στοιχεία που
παρουσιάστηκαν κατά τη μέχρι τώρα διαδικασία δεν αφήνουν καμία αμφιβολία ότι ο
Μιλόσεβιτς είναι δυνατό να καταδικασθεί για «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας»,
κάτι που στην πραγματικότητα θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα, δηλαδή ο
κατηγορούμενος θα περάσει την υπόλοιπη ζωή του στη φυλακή. Όπως διευκρίνισε
όμως η Σάλιβαν σε συνέντευξη Τύπου στην Χάγη, η αθωωτική απόφαση θα
δημιουργήσει δεδικασμένο για ανάλογες δίκες στο μέλλον και δεν θα έχει
ανασταλτικό χαρακτήρα για όποιον άλλον ηγέτη ή στρατηγό μιμηθεί τον
Μιλόσεβιτς. Υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες ακόμη και τώρα μπορεί να
αποδειχθεί η γενοκτονία, όπως σε συνεργάτες του Μιλόσεβιτς, καθώς και σε άλλα
κράτη, όπως η Ρουάντα. Και προς αυτήν την κατεύθυνση θα προσανατολιστεί το
δικαστήριο, δηλαδή στη καταδίκη «μικρότερων ψαριών», όπως του Γκόραν
Τζέλεσιτς, γνωστού ως ο «Αδόλφος της Σερβίας». Οι υπόλοιποι θα πέσουν στο
«δίχτυ των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας», που αν το δικαστήριο επιθυμεί θα
σημαίνει ισόβια.