Tο πρόσωπο και το προφίλ

«H χειραψία είναι το ανώτατο στάδιο της δημοκρατίας» αυτοσαρκαζόταν τις
προάλλες φίλος πολιτευτής παραφράζοντας τη γνωστή φράση του Λένιν.

Πράγματι: Όσο κι αν έχει η προεκλογική εκστρατεία εκμοντερνιστεί, όσο και αν
έχει τεθεί η ψηφιακή τεχνολογία και το Διαδίκτυο στην υπηρεσία της πολιτικής
επικοινωνίας, οι κρίσιμες ψήφοι εξακολουθούν να μαζεύονται επιτόπου, η
εμπιστοσύνη συνεχίζει να κερδίζεται διά της σωματικής επαφής. Γι’ αυτό και οι
υποψήφιοι αλωνίζουν τις λαϊκές αγορές, τα καφενεία και τους χώρους δουλειάς,
ανταγωνίζονται σε χαμόγελα και σε – αόριστες κατά προτίμησιν – υποσχέσεις,
οργανώνουν συνεστιάσεις σε σινεμά και σε μπουζούκια. H οθόνη πίσω από την
πλάτη τους, το μικρόφωνο με τα στρας στο χέρι τους μάταια συνήθως προσπαθούν
να τους προσδώσουν λίγη από τη λάμψη του κινηματογραφικού αστέρα ή της
βεντέτας του λαϊκού τραγουδιού.

Το να τους σατιρίζεις ωστόσο σαν σύγχρονους Μαυρογιαλούρους ή – επί το
παπαδιαμαντικόν – Χαλασοχώρηδες είναι και εύκολο και άστοχο. Το υπαρξιακό
δράμα των πολιτευτών του εικοστού πρώτου αιώνα ξεκινάει μετά την εκλογή τους.
Τότε που αντιλαμβάνονται ότι για να απολαύσουν ευρύ κοινωνικό κύρος δεν αρκεί
η βουλευτική τους ιδιότητα, χρειάζονται και τακτικές προσκλήσεις στα
τηλεοπτικά κανάλια. Τότε που βρίσκονται παγιδευμένοι ανάμεσα στην αρχή της
κομματικής πειθαρχίας – του μαζικού «ναι» ή «όχι» σε όλα τα κυβερνητικά
νομοσχέδια – και στις δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει απέναντι στους
υποστηρικτές και χρηματοδότες του αγώνα τους.

Στενάχωρη η μοίρα τού μέσου βουλευτή εάν έχει πάρει τοις μετρητοίς τη
συνταγματική ρήση ότι εκπροσωπεί τον λαό και το έθνος. Και μελαγχολική η
σύγκρισή του με τους λίγους εκείνους που όντως αναδεικνύονται μέσα από
συλλογικές διαδικασίες, που διαθέτουν γνήσιο «πρόσωπο» απέναντι στους εκλογείς
τους κι όχι μόνο «προφίλ», φτιαγμένο από κάποιον ίματζ μέικερ.

O Χρήστος A. Χωμενίδης είναι συγγραφέας