ΣE ΠPΩTO ENIKO Όχι σαν καρτ ποστάλ

Ταξίδια. Χιονισμένα τοπία. Μύθοι και πραγματικότητες για μέρη άγνωστα. Μέρη
που θα θέλαμε να επισκεφθούμε έστω για μια φορά στη ζωή μας. Τέτοιες εικόνες
ξεπροβάλλονταν η μία μετά την άλλη μπροστά μου στο περιοδικό που έλαβα πριν
από λίγες μέρες. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ξεφύλλιζα ένα έντυπο με ανάλογο
περιεχόμενο. Ένα κομμάτι του, όμως, το διάβασα ομολογώ με μεγαλύτερη προσοχή.
Όχι μόνο γιατί ποτέ δεν είχα επισκεφθεί το μέρος που παρουσίαζε η συγκεκριμένη
στήλη, αλλά γιατί έφερε την υπογραφή φίλης σε μια από τις πρώτες της
προσπάθειες να μας ταξιδέψει στα μονοπάτια που εκείνη πέρασε οδικώς ή πεζή. Να
μας δείξει ότι αξίζει τον κόπο να πατήσουμε στα ίχνη της δικής της διαδρομής
και να περιπλανηθούμε σε γωνιές του τόπου μας που δεν μας έμειναν στο μυαλό
από τα χρόνια που σχολείου στο μάθημα της Γεωγραφίας. Με την ανάγνωση των
πρώτων αράδων διαπίστωσα ότι περιέγραφε τον τόπο και τα τοπία σαν παραμύθι.
Τους ρόλους των βασικών ηρώων τούς μοίρασε με απλοχεριά σε ανθρώπους
άγνωστους, απλούς και καθημερινούς, που έδιναν ζωή στα μέρη που και εκείνη για
πρώτη φορά πατούσε το πόδι της. Κράτησε για τον εαυτό της ρόλο αφηγήτριας με
λόγο φιλτραρισμένο μέσα από τις διηγήσεις των ηρώων της. Επιστράτευσε όλες τις
αισθήσεις της για να αποτυπώσει όσα έβλεπε, άκουγε, μύριζε, γευόταν και
ένιωθε. Όταν ξαναβρεθήκαμε, μου είπε πως ποτέ δεν αντιμετώπισε τους τόπους σαν
ένα απλό καρτ ποστάλ. Θέλει να τους προσεγγίσει με πυξίδα την ματιά του πρώτου
επισκέπτη και την καρδιά των κατοίκων τους.